Piet Veerman 75 Jaar

Deze week werd Piet 75. Precies een halve eeuw nadat bovengenoemde single van The Cats, met toepasselijke titel, uitkwam. Eén van de vele evergreens, die meegaan met welke vorm van geluidsdrager ook. Creaties die ook de nieuwe generaties raken, evenals de vertolkers ervan. Zoals Piet, met de van hem bekende klank, kraak en kleur. Waarmee hij, binnen de harmonieuze omgeving van zijn dorpsgenoten, klein nog kwetsbaarder maakte en groot zelfs stormvast zong. De tand des tijds kreeg vat op zijn omgeving, op de zanger zelf. Maar hij is still going strong. Des te mooier om bij leven een hommage te brengen, stilstaand bij deze respectabele leeftijd. Met verhalen van vroeger. En idealen van nu. Opgetekend door hen die het beleefden en zo voelen.

Af en toe sta ik er nog wel eens bij stil. Tijdens het drinken van een pils of als we bezig zijn met releases, die bijna altijd over Piet Veerman of The Cats gaan. Het blijft bijzonder: Ooit was ik een zestienjarige verzamelaar van zijn werk en uiteindelijk ging ik de boekingen voor hem regelen, ging mee naar tv-optredens en hield een website van hem bij.

Voor mij begon het ergens in 1984. Onze stamkroeg Bar Den Egelantier organiseerde vaak uitjes naar concerten en in dat jaar kwam Eric Clapton naar ons land. Ik vroeg aan onze barkeeper of ik nog mee kon, waarop hij antwoordde: ‘Het zit al vol, maar er is nog wel een plaatsje voor een optreden van The Cats’.
Een dag voor Hemelvaartsdag, op 30 Mei 1984, theater De Flint in Amersfoort. Ik zal het nooit meer vergeten. Om The Cats goed te leren kennen had ik het kersverse album Third Life en de box van 12 albums in huis gehaald.

Klik hier voor het hele artikel op de site van de NIVO.