Hartkussens als steun na borstkanker

Na borstkanker houden veel vrouwen last van restklachten. Ook Tessa Konijn heeft hier last van. Ze ontdekte dat een kussen in de vorm van een hart de pijn verlicht. Een hartvorming kussen zorgt dat Tessa Konijn een stuk minder pijn heeft. Ze wilde meer vrouwen helpen die na borstkanker last houden van klachten en richtte daarom haar eigen bedrijf op: Boezemkussen.

Van onze verslaggever

De kus­sens zijn bij­voor­beeld on­der de ok­sel te dra­gen, als steun in bed of kun­nen om de borst heen ge­dra­gen wor­den. De Edam­se neemt haar ei­gen boe­zem­kus­sen over­al mee naar­toe, ver­telt ze en­thou­si­ast. Ook tij­dens het ge­sprek gaat het kus­sen di­rect on­der haar arm. ,,Dit kus­sen geeft mij al­tijd zo’n ver­lich­ting. Ik draag het on­der mijn ok­sel, heel sim­pel ei­gen­lijk, maar het werkt met­een. Het kan op al­ler­lei ma­nie­ren ge­bruikt wor­den. Een uit­vaart­on­der­neem­ster be­stel­de er laatst een paar als troost­kus­sens voor kin­de­ren, dat kan na­tuur­lijk ook.’’

Tes­sa kreeg zelf in 2013 borst­kan­ker. Ze on­der­ging een ope­ra­tie om het borst­weef­sel te ver­wij­de­ren, en on­der­ging daar­na een borst­re­con­struc­tie. Ook werd er uit haar ok­sel een lym­fe­klier ver­wij­derd, wat veel ge­beurt bij vrou­wen met borst­kan­ker. ,,Dit hele tra­ject was voor mij een ont­zet­tend hef­ti­ge pe­ri­o­de, maar ik heb ge­luk ge­had. Ik was er op tijd bij. Het ziet er nu al­le­maal goed uit, al blijf je na­tuur­lijk wel op je hoe­de. Ik pro­beer er nu kracht uit te ha­len, om­dat ik nu dit be­drijf­je ben be­gon­nen. Op het lit­te­ken op mijn borst heb ik een vrou­we­lij­ke, stoe­re ta­toe­a­ge la­ten zet­ten. Ik heb het ge­voel dat ik aan een nieu­we fase ben be­gon­nen'', ver­telt ze.

Maar na de borst­kan­ker­ope­ra­ties bleef ze veel pijn hou­den. ,,Voor ik zelf met kan­ker te ma­ken kreeg, had ik nooit be­seft dat er zo­veel rest­klach­ten zijn, die soms ook niet meer weg­gaan. Ik kan door de ope­ra­tie aan mijn ok­sel mijn arm niet meer goed naast mijn li­chaam hou­den, dan heb ik al­tijd pijn. Ook aan mijn schou­ders, om­dat ik mijn arm dan te ge­span­nen houd. Ik was dus op zoek naar ver­lich­ting. Na lang zoe­ken kwam ik uit bij een He­arth Pil­low, een kus­sen in de vorm van een hart, in Ame­ri­ka be­dacht. Ik kon er bij­na niet aan ko­men in Ne­der­land. Ik kwam er uit­ein­de­lijk een­tje op het spoor bij een win­kel in Am­ster­dam en was er zó blij mee. Ein­de­lijk iets dat helpt.’’

Tes­sa is nog­al cre­a­tief. Zo was zij tot vo­rig jaar de per­soon ach­ter de be­ken­de 'Art­bi­ke', een fiets in het cen­trum van Edam die tel­kens een an­der ui­ter­lijk heeft, zo­als een jun­gle­fiets, Va­len­tijns­dag­fiets of Kerst­mis­exem­plaar. ,,Een paar jaar te­rug kreeg ik een her­sen­in­farct en kon ik niet meer wer­ken. Ik wil­de wel heel graag iets blij­ven doen, ook voor mijn om­ge­ving, dus ik ging steeds meer din­gen ma­ken. Zo kwam ik ook op het idee om een fiets te ver­sie­ren en neer te zet­ten. Ik dacht: die blijft twee we­ken staan en wordt dan weg­ge­haald. Maar het werd een groot suc­ces.’’ Vo­rig jaar droeg ze het stok­je over aan an­de­re Edam­se cre­a­tie­ve­lin­gen. ,,Zo houd ik ook meer ener­gie over voor mijn ei­gen be­drijf. Ik ben nog steeds snel moe, dus ik moet af en toe even bij­ko­men.’’

Tes­sa's cre­a­tie­ve geest zorg­de er ook voor dat ze meer wil­de doen met de boe­zem­kus­sens. ,,Toen ik met kan­ker te ma­ken kreeg, ging ik re­gel­ma­tig naar in­loop­huis Huis aan het Wa­ter in Kat­wou­de om met lot­ge­no­ten te pra­ten. Ik was zo en­thou­si­ast over mijn kus­sen, dat ik be­sloot om er meer te gaan ma­ken om die te ge­ven aan an­de­re vrou­wen. Ik pas­te het ont­werp een beet­je aan zo­dat ze nog com­for­ta­be­ler zijn, zocht mooie stof­fen uit en kroop ach­ter de naai­ma­chi­ne.’’

Naai­ate­lier

De vraag naar haar boe­zem­kus­sens nam toe en haar wo­ning in Edam leek steeds meer op een naai­ate­lier. ,,Ik kon de vraag niet meer aan. Veel men­sen wil­den een kus­sen be­stel­len om ’m ca­deau te doen aan ie­mand die met borst­kan­ker te ma­ken heeft. Na drie jaar twij­fe­len, be­sloot ik om de sprong te wa­gen en er echt voor te gaan. Ik heb sinds dit jaar een kan­toor in Edam en ging op zoek naar een naai­ate­lier om de kus­sens te la­ten ma­ken.’’

Dat laat­ste bleek nog even een hele op­ga­ve. ,,Ik wil­de de kus­sens be­taal­baar hou­den, on­der de der­tig euro. Een naai­ate­lier is dan te prij­zig. Tot­dat ik via via hoor­de over een so­ci­a­le werk­plaats. Ik knip zelf de har­ten uit en breng ze dan naar de werk­plaats.’’ De kus­sens wor­den nu ge­maakt via Le­vi­aan, een sa­men­wer­king met WerkSaam West-Fries­land, met een ate­lier in Hoorn. ,,Deze op­los­sing is per­fect. Het is lo­kaal, dus dat scheelt trans­port­kos­ten en is dus be­ter voor het mi­li­eu. En de men­sen die in het ate­lier wer­ken, vin­den het leuk om te doen. Ik vind het ook bij de kus­sens pas­sen, dat maat­schap­pe­lij­ke.’’

Nu gaat Tes­sa langs al­ler­lei zie­ken­hui­zen, fy­si­o­the­ra­peu­ten en in­loop­hui­zen om over de boe­zem­kus­sens te ver­tel­len. ,,Zo­veel vrou­wen krij­gen met borst­kan­ker te ma­ken, maar het wordt ge­luk­kig steeds va­ker een ziek­te die je over­leeft. Wat mij op­valt, is dat veel men­sen wor­ste­len met kan­ker, ook als ze 'ge­ne­zen' zijn. Net als die rest­klach­ten, daar hoor je wei­nig over. Ik vind het be­lang­rijk dat daar er­ken­ning voor is en ik heb het ge­voel dat ik die ook met mijn kus­sens kan ge­ven. De re­ac­ties zijn zo dank­baar. Zo kreeg ik laatst een be­richt van een vrouw dat ze na ja­ren weer lek­ker op haar zij in bed kan lig­gen. Dat is voor mij het mooi­ste com­pli­ment.’’

Tessa Konijn wil vrouwen helpen met haar kussens. FOTO’S ELLA TILGENKAMP