Coalitievorming
Mijn generatiegenoten herinneren ‘t zich nog wel. Zo’n ouderwetse dansavond. Je was jong en recalcitrant. Maar ondanks de roerige jaren ‘60 hoorde het bij je opvoeding om tenminste één winterseizoen op dansles te gaan. In mijn geval was dat bij dansschool Visser en Ter Beek in Noord. De quickstep en de Engelse wals moest je leren. Ik deed ’t niet echt slecht, alleen in de bochten raakte ik vaak de tel kwijt.
En dan kwam in het voorjaar het slotbal. Zenuwen en nagelbijten. Want wie vraag je ten dans? Als je dat überhaupt al durfde. Wie danst goed en beweegt sierlijk? Die blonde in het rood aan de overkant van de zaal? Of anders die in het groen daar links? Die brunette in het geel ziet er ook veelbelovend uit. Maar dat is schijn; die heeft de motoriek van een manke ijsbeer, zo heb ik tijdens de les gemerkt.
Ik schets een metafoor voor wat er nu in het gemeentehuis plaatsgrijpt. De samenwerking tussen de partijen. De coalitie. Wie wil met wie? En vooral met wie niet! Sommige ego’s botsen of willen niet van hun stoel komen, en de dansmuziek schalt al uit de luidsprekers. Maar ja, nu nog de vloer op.
In ons dorp lijkt het van een leien dakje te gaan. Het ziet er naar uit dat ‘t een brede coalitie wordt. Bijna alle partijen zetten hun beste politieke beentje voor. Behalve de PvdA. Die kunnen zich te weinig profileren, zeggen ze. Tja, als je als voormalig rood bolwerk gedecimeerd wordt tot nèt aan één zetel, heb je inderdaad weinig meer in de melk te brokkelen. Laten we ’t frustratie noemen.
Bij onze buren loopt het minder gladjes. In Waterland is het hommeles. Niemand wil meer met de VVD om de tafel. Er is niet mee te werken, met die liberale draaikonten, vinden ze daar. En de grootste partij in Waterland, het CDA, wil vrijwel als enige dat de gemeente niet gaat fuseren en zelfstandig blijft. Bij onze buren in Oostzaan zijn zelfs de mééste fracties nog steeds voor zelfstandigheid. Je vraagt je af wanneer ze die naïeve roze bril een keer gaan afzetten. En dan zijn er ook nog lokale partijvoorzitters die na zetelwinst ineens divagedrag gaan vertonen. Ik zeg: haantjes!
Kortom, redenen te over voor steeds meer gemeenten om een beroep te doen op een informateur die de partijen aan tafel en bij de les weet te houden. Of op de vloer weet te duwen, om de dans-metafoor door te trekken.