Liza (23) ontsnapte aan dood door meningokok, maar mist nu haar onderbenen

Op donderdag 14 september was Liza Veerman aan het werk als verzorgende. "Ik voelde me niet lekker, maar wilde niet naar huis gaan want we waren maar met z'n tweeën. Die mensen moesten toch worden verzorgd."

Achttien uur na de eerste verschijnselen zat Liza bij de eerste hulp. "Daar hebben ze de internist gebeld, die bij het horen van de vlekken meteen besloot antibiotica te geven. Ze had het één keer eerder meegemaakt in haar opleiding en is meteen in de auto gestapt. Door haar snelle actie heb ik het overleefd. Toen ben ik in slaap gebracht en vier dagen later werd ik wakker in het brandwondencentrum in Beverwijk. Ondertussen waren al mijn organen gestopt, op mijn hart en mijn hersenen na. Mijn benen werden zwart. Na twee weken hebben ze besloten mijn onderbenen te amputeren. Doordat de bacterie in je bloedbaan komt, gaan de bloedvaten kapot. Het ziet er precies hetzelfde uit als mensen met brandwonden."

Het is nu acht maanden en zestien dagen na de eerste verschijnselen van de meningokok. "Ik wacht nog steeds op de protheses voor mijn voeten. Die komen 8 juni." Buitenshuis verplaatst ze zich nu in een rolstoel, binnen loopt ze op kniebeschermers. "Ik ga weer naar school, ben in opleiding tot verpleegkundige. Maandag ga ik weer een paar uurtjes werken. Ik voel me nu goed, maar ik vind het allemaal wel erg lang duren. Ik loop liever gisteren, dan morgen."

Lees hier het hele artikel op de site van het AD.