Een volle zomerdag in de herfst…
Altijd bezig met techniek, oude Jeep opknappen, bootje bouwen, varen, vrijheid ervaren… Theo was een bezige bij en ontzettend handig. In de herfst van zijn leven denkt hij samen met zijn geliefde Truus te kunnen gaan genieten van zijn creaties, maar dan gooit een geniepige sluipmoordenaar roet in het eten. Theo krijgt een oncontroleerbare celdeling in zijn hoofd en longen, waartegen hij samen met de artsen ten strijde trekt. De ziekte wint het en de artsen kunnen hem niets anders mededelen dat ze niets meer voor hem kunnen doen! Een hard gelag en Theo zit er helemaal doorheen, want zo had hij zich zijn levensherfst nog niet voorgesteld!
Zus Coby werkt als vrijwilligster bij Stichting Amandi-thuis, voor terminale palliatieve zorg en ze weet als geen ander hoe belangrijk afleiding voor deze doelgroep is. Ze weet dat Theo veel van varen houdt en speurt het internet af, waarbij ze Stichting Vaarwens vindt. Na overleg wordt het intakeformulier ingevuld en al snel volgt een vriendelijk telefoontje van Inge. Even later staat de wens in de agenda en vandaag mogen we deze prachtige herfstzomerdag gebruiken voor de wens van de onfortuinlijke Theo…
De berichten spreken over een volle zomerdag met temperaturen van ruim 23 graden terwijl het oktober is! Evert en Inge maken de Meander V klaar terwijl een mistig zonnetje de wereld doet ontwaken. Het was een koude nacht, maar de temperatuur loopt snel op en het is al lekker als de familie tegen tienen de haven van de KNZ&RV op komt rijden. Theo zit voorin de auto en ziet de Meander V bij het Muiderslot liggen. Evert heet iedereen een warm welkom en Theo zegt; “Wat een plaatje is dit, wat een mooie kleuren zo tegen dat Muiderslot, wat een mooi schip! Dank dat ik mee mag!”
Vaarvrijwilliger Danny helpt mee om Theo de stuurhut in te krijgen, want de varensman wil bij Evert achter de stuurstand zitten. Het blijkt een tour de force, want Theo is uiterst zwak, onevenwichtig en onzeker. Met vereende krachten weten we hem op de bank te krijgen en als hij eenmaal zit, verschijnt er een prachtige glimlach op zijn gezicht ten teken van rust en genoegen! Er is koffie en Evert begint te vertellen. Theo laaft zich samen met zijn naasten aan de historie van het schip en van vaarwens en af en toe ziet Evert dat hij zijn erbarmelijke situatie heel even vergeet! Daar is het hem vandaag om te doen, niets anders!
De trossen gaan los en er is teveel om in dit verslag op te noemen wat er allemaal voorbij kwam, maar Theo vergat vandaag bijna de hele dag zijn ziekte en zijn sterfelijkheid! Theo genoot, en niet met mate! Theo leefde uitbundig en laafde zich aan de nautiek die deze dag aan hem werd geschonken. Hij at als een dokwerker, genoot als een pretletter en leefde ieder moment met alles wat hij nog in zich had… Na een rondvaartje door Amsterdam, en op de terugreis te hebben ervaren wat 1000 PK met het schip doet, varen we Muiden weer binnen. Dan blijft de glimlach op het gelaat staan, waarna we nog even herinneringen ophalen aan Muiden, aan de sluis waar hij dikwijls doorheen voer en aan alles van de waterwereld wat hem dierbaar was.
We gaan van boord en nemen in de auto afscheid met een dikke traan… Nu is het over, dit was zijn laatste vaart, nu is het wachten op wat gaat komen! Met natte ogen fluistert Theo; “Ook ik zal mijn Kruis moeten dragen Evert. Ik ben niet bang om te sterven, maar om achter te laten. Dat achterlaten is wel een stuk makkelijker geworden na een dag met jou aan boord! Dankjewel vriend!”
Theo en Evert houden elkaar stevig vast, knuffelen en delen de intensiteit van het onverbiddelijke afscheid en laten los op deze volle zomerdag in de herfst van Theo zijn leven…
Vaarwel Theo