Muziekkrant Oor over AlascA: Melancholische gitetaarmelodiën en fluisterzang

Gaat het dan eindelijk gebeuren voer AlascA?

De Volendamse formatie rond zanger, liedjes-schrijver én producer Frank Bond kan zich al sinds debuutalburn Actors & Liars (2012) meten rnet de beste Nederlandse bands.

Derde album Pfea For Peace heeft alles om hun verhaal een verdiende plotwending richting meer streams en grotere zaten te geven. Twaalf minutieus ongebouwde liedjes lang wandelt AlascA door de popgeschiedenis, met de psychedelische echo's van de late jaren zestig als kompas.

Het gitaarspel sprankelt, de ritmesectie zet een solide groove neer en Bonds onvoorspelbare zangmelodieën en veelzijdige stemgebruik geven de doorgaans beschaafde liedjes een recalcitrant randje.

Ook tekstueel levert de band geen half werk. In het titelnummer verpersoonlijkt Bond de wereldvrede, In Gaine Over bezingt hij het failliet van het engagement in de popmuziek en in Boy & Girl richt hij zich rechtstreeks tot de apathische jeugd ('Break the chains that numb your mind').

Song For Nick Drake is de vreemde eend in de bijt. Melancholische gitetaarmelodiën en fluisterzang - meer heeft AlascA niet nodig om een magisch moment te creëren. Wie niet beter weet, zou zweren dat Piea For Peace een vergeten album uit het Excelsior-archief is.