Werner Smit: "Zo’n blik van: weet je nog van die mooie tijd"
De Seinpaal, sporttempel, hal van momenten van glorie en tragiek, valt straks te grabbel aan de sloophamer. Landskampioenschappen, degradaties, demonstraties, reputaties werden gemaakt en sneuvelden. Vriendschappen gesloten, huwelijken geboren. Het gezicht (Werner Smit) van ‘boven’ maakte later plaats voor mannen als Siem Admiraal, met aan de andere kant van de bar de zaalvoetballers, volleyballers, handballers, basketballers, badmintonners. Als je binnenkomt, worden herinneringen levend. Die ‘lucht’, de uitschuifbare tribune, het gangetje, de gele muur, de houten vloer. De sporters vertellen. Over de nu nog levende legende. Deze keer Werner Smit. Die meer dan een kwart eeuw de beheerder en gastheer was.
Over nostalgie gesproken. Werner Smit wandelt door ‘zijn’ kantine. Aan dat domein is niet veel versleuteld. ,,Alleen de prijzen zijn wat veranderd.” De keuken waar hij die overheerlijke satésaus bereidde, het werkblad van toen – uiteraard aftands -.zit er nog in. ,,Jeetje, mijn mini-discs nog, de muziekinstallatie...”
De voluptueuze vrouw aan de zijkant van het koffiezetapparaat is dan weliswaar verdwenen, het meeste is nog in de oude staat, zoals hij het ruimschoots voor de eeuwwisseling inrichtte. Het zelfgegeven likje verf op de muur, de zorgvuldig gekozen vloerbedekking, de Coca Cola-spiegel die er vanaf zijn trouwen hangt.
,,De Seinpaal werd in 1972 geopend. Voor die tijd speelde ik met de volleyballers – net als de handballers – onze thuiswedstrijden in Hoorn en Amsterdam. Dus speelden we altijd zonder publiek. Wat en hoe wij speelden, daar zagen je dorpsgenoten dus niks van. Toen we in eigen dorp een sporthal kregen, betekende dat niet alleen een enorme impuls voor de plaatselijke sport, er kwam ook publiek op af. Helemaal omdat we met de diverse sporten in lagere klassen van een ander district werden ingedeeld en diverse promoties beleefd konden worden. Dat had een enorme aantrekkingskracht. Andere sporthallen als ’t Spil in Monnickendam en ’t Bolcwerk in Edam waren er toen nog niet.”
Klik hier voor het hele artikel op de site van de NIVO.