’Mijn meisje was altijd zo onschuldig’

„Een jaar of twee vinden ze de zitjes leuk zonder alcohol, maar dan moet er wat bij. Met dertien jaar zijn het nog kinderen; ze speelden met bier op nog steeds tikkertje. Door de beweeglijkheid op die leeftijd wordt het een enorme bende in huis. Het eerste zitje van mijn zoon eindigde in een ravage; de leverworst zat aan het plafond geplakt. We zijn er daarna bij gaan zitten, en dat was gelijk de laatste keer. Vanaf toen gingen ze ergens anders heen. Mijn man is rechtlijniger, maar ik vond het gevoelsmatig moeilijk nee te zeggen, je wilt toch dat je kind erbij hoort. En bij andere ouders mocht het wel. Feesten en doordrinken is hier de norm. Zelfs als ik op mijn werk zeg dat ik niet uitga, vinden ze me zielig. Daarnaast zijn we in Volendam altijd bezig met wat de ander beter of mooier voor elkaar heeft.

Naïef misschien, maar omdat de meiden minder rommel en kabaal maakten, had ik niet door dat mijn dochter te veel dronk. Ook de drugs vond ik bij toeval. Ik scharrelde per toeval door wat laatjes en stuitte op zakjes met wit poeder. Mijn meisje was altijd zo onschuldig en onzeker, dit had ik nooit van haar verwacht. Ik weet nu dat de onzekere types de kwetsbare groep vormen. Dat ze in elkaar is geslagen door die drugsdealende vriend is eigenlijk haar redding geweest omdat ze toen weer thuis kwam wonen. Maar pas sinds ze erkent verslaafd te zijn, gaat het beter.

Lees hier het hele Premium artikel op de site van het NHD.