De verbouwing van Schepenmakersdijk 2 – Wonen in een kaaspakhuis

“Als je maar niet denkt dat ik hier ga klussen”, zei Rob van der Spek toen hij met Trudi van Leuzen ging kijken in het leegstaande kaaspakhuis aan de Schepenmakersdijk. Het pand is al jaren in het bezit van de familie Van Leuzen met de stille wens om er ooit te gaan wonen. Deze zomer gaat dat eindelijk gebeuren na bijna twee jaar klussen, vooral door Rob zelf. Die het klussen niet alleen veel leuker vindt dan hij had gedacht, hij blijkt er ook nog eens heel goed in te zijn. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

Toen de panden nog dienst deden als kaaspakhuis, waren ze al in het bezit van de familie Van Leuzen. In 1993 kochten Trudi en haar (overleden) man de panden van haar schoonouders. Het plan was om hier ooit te gaan wonen, of een kantoor te maken, een winkel of misschien zelfs een restaurant te openen. Vanwege de bedrijfsbestemming werd er vanuit de gemeente geen toestemming gegeven. Omdat de panden in slechte staat waren, zijn ze in 1999 in oude stijl gerestaureerd compleet met houten balken met pen-en-gatverbindingen en stenen muren.

Tijdelijke functie

“Het plan was simpel, het moest een multifunctioneel pand blijven,” vertelt Trudi. “Waar een balk zat, kwam weer een balk en waar een wand stond, een wand. Alleen de voorgevel en het dak zijn blijven staan, de rest is opnieuw opgetrokken.” Het pand is jarenlang verhuurd aan een schoonmaakbedrijf. “Het was een beetje chique ruimte voor een opslag, maar dat was dan maar zo.”

Samenwonen

Nu hun beider kinderen het huis uit zijn, willen Trudi en Rob gaan samenwonen. “We waren aan het rondkijken voor huizen en toevallig liep het contract af met de huurder. Het pand was nu leeg en toen we samen gingen kijken vertelde ik Rob dat ik er altijd nog van droom om hier te wonen. Het uitzicht is zo mooi. Alles wat een Edammer wil zien: de Speeltoren, de theekoepeltjes en de Kwakelbrug.” Rob vult aan: “Ik vond het ook een mooie plek, maar ik zei wel meteen dat ik niet van plan was om hier te gaan klussen.”

Dat is anders uitgepakt en de verbouwing is uiteindelijk grotendeels zelf door Rob gedaan, met behulp van zijn goede vriend en buurman Aad Nijhof. “Omdat ik eerder met pensioen kon, had ik extra tijd om handen. Aad wilde me komen helpen en samen durfde ik het aan om het zelf te gaan doen.”

Dankbaar

Het klussen begint klein, met het herstellen van een oude zolder. “Dat gaat ons zo goed af, dat we aan de volgende klus beginnen: het timmeren van een trapkast. Zo rollen we van het een in het ander. Alles zonder tijdsdruk, dat is heel lekker. We proberen gewoon eerst alles zelf te doen. Als we iets niet weten, zoeken we dat op YouTube op, van het aansluiten van een riool tot het buigen van een plank. Als het ons dan uiteindelijk gelukt is, staan we te springen en te juichen samen. We hebben vooral veel plezier in het werk.” Ze maken dankbaar gebruik van wat het pand te bieden heeft, op diverse plekken zijn oude kaasplanken hergebruikt en is de authentieke sfeer behouden.

Zware til

Ook de badkamer is een uitdaging die ze niet uit de weg zijn gegaan. Trudi: “We hadden geïnformeerd bij een partij, maar die had pas in het voorjaar tijd. Dus Rob zei: zullen we het maar zelf proberen?” Rob vult aan: “Gelukkig krijgen we zo nu en dan wel tips. Ik dacht bijvoorbeeld de smeervloer van de badkamer ook wel even zelf te doen. Per toeval kwam ik Siem Porsius tegen die even snel voorrekende dat ik voor 10 m2 al gauw 40 zakken van 25 kg naar boven moest dragen, dat heb ik dus laten doen.”

Niets vergeten…

De rest van de badkamer hebben Rob en Aad wel zelf gedaan: “Het bad is er wel zeven keer uitgehaald en er weer ingezet tot we tevreden waren. Alle leidingen hebben we apart aangesloten, zodat we echt per leiding konden kijken of het goed was. Als we dan een kraan aanzetten en hij doet het, zonder te lekken of dat er een plas op de grond ligt, is het: yes! Wat alleen een lastig punt blijft, is de volgtijdelijkheid. Wat moet als eerste? Als er eenmaal cement overheen zit, moet je niets vergeten zijn.”

Kers op de taart

De architect is Jonathan van Leuzen, de oudste zoon van Trudi. “Dat is heel fijn, hij kent dit gebouw en ik heb al vaak met hem besproken wat ik in grote lijnen zou willen als we hier zouden wonen: de keuken aan de achterkant, boven aan de voorkant een grote slaapkamer en aan de achterkant twee kleinere, zo is het ook geworden.” De streefdatum voor de verhuizing is 1 juli. Rob: “Nu het einddoel in zicht komt, krijgen we natuurlijk wel kriebels.” Bij de aankoop in 1993 zijn er voor het pand al twee konkelbankjes gemaakt. Een uit hout gesneden leeuw en een melkmeisje, naar de oorspronkelijke namen van de panden. Rob: “Als we helemaal klaar zijn, gaan we die bankjes plaatsen naast de deuren. Dat wordt echt de kers op de taart. Ik zie ons nu al zitten samen, genieten van het uitzicht.”