Een vrouw uit duizenden: Maartje Keizer-Kras

Ze stond een paar weken geleden al prominent in de Nivo op een foto, een klein en tenger meisje met een zwart Volendammer mutsje op. Maartje staat, net als de meisjes naast haar, in een bijna volwassen pose, de handjes licht gevouwen op het schort, ernstig in de lens van de camera kijkend. Ze moet een jaar of zeven oud geweest zijn, schat ze zelf in en we kijken samen nog eens naar de sepiakleurige foto, waarop tien jonge meisjes staan en waarvan Maartje Keizer-Kras als enige nog in leven is.

Bij de vraag om voor de Nivo een stukje van haar levensverhaal op te tekenen, was ‘oeh lieve Jezus’ haar eerste reactie. Wat zou ze dan allemaal moeten vertellen? ,,Ik heb de Nivo alleen voor de mensen wie er dood zijn en dat soort zaken”, sprak ze gedecideerd. Dit verhaal gaat over Maartje, oudste dochter van Kees Kras en Eefje ‘Aif’ Jonk van het Kerkepad. Over de mensen uit haar jeugd, die lang geleden om haar heen leefden en over haarzelf, een gewone Volendamse vrouw over wie ik na één gesprek al een boek zou kunnen schrijven, een trilogie met een lach en een traan.

Op de morgen van de afspraak toch voor de zekerheid nog een keertje bellen, die vrouw wordt over een half jaar vierennegentig, dus ze zal het hoogstwaarschijnlijk wel vergeten zijn. Maar nee hoor: ,,Dat kleine beetje wat ik nog heb, werkt nog goed hoor!” Allerhartelijkst is de ontvangst, met koffie en roomboterkoekjes van de banketbakker. Haar knusse flat heeft een prachtig uitzicht over het park – ,,ik woon in de hemel hier” - en net na de eerste slok koffie gaat de bel. Het is haar schoonzuster Aal die even langs wipt omdat Maartje ’s middags altijd alleen zit.

Klik hier voor het hele artikel op de site van de NIVO door Gudy van den Hogen.