Hartverwarmend mooi liefdesverhaal in De Fortuna in Edam
Eind 2018 bestond restaurant De Fortuna al weer 25 jaar. In dat kader kwam eigenaar Klaas Dekker met een sympathieke actie waarin bezoekers gevraagd werd om een mooie herinnering over De Fortuna te beschrijven. Er kwamen heel veel reacties binnen! Uit de ruim 60 inzendingen werd het verhaal van Chris de Graaf als indrukwekkendste uitgekozen. Hij en zijn vrouw werden vorige week getrakteerd op een compleet 5-gangenmenu.
De opdracht was een gebeurtenis of belevenis te beschrijven die ergens in de afgelopen 25 jaar plaats vond en waarin De Fortuna een voorname rol speelde. Uit de vele inzendingen sprong het verhaal van Chris de Graaf en Willy Janssens uit de Baanstraat er bovenuit.
Chris de Graaf kwam met een hartverwarmend mooi liefdesverhaal over hoe hij zijn Willy ontmoette. Ze zijn intussen al ruim 12 jaar samen!
Zij stuurden ons het volgende, hartverwarmende liefdesverhaal:
Klaas Dekker, een man van de klok
Het was zo’n twaalf jaar geleden… Mijn huwelijk was gestrand en ik was alweer een jaartje single. Op een mooie nazomer - Waterdag ontmoette ik bij vrienden, tijdens een verjaarsborrel, twee leuke dames, waarvan er een direct mijn aandacht trok. Het feestje was afgelopen en vanwege de grote, te overbruggen afstand (vanaf halverwege het Oorgat) besloten de dames met mij mee terug te varen naar het centrum van Edam (ik was met een klein bootje gearriveerd).
Na een gezellig vaartochtje en naderhand nog een slaapmutsje bij mij gedronken te hebben, keerden de dames huiswaarts. De stemming was overigens wel iets joliger dan aan het begin van de middag… Na nog een ‘toevallige’ ontmoeting hier in de straat had Amor voor de tweede keer raak geschoten bij mij: Ze bleef in mijn gedachten. Echter, tijdens een van onze gesprekken had ik opgevangen dat er twee à drie keer per jaar werd gedineerd in ‘De Fortuna’, met studievriendinnen. Het volgende diner stond te gebeuren op 5 september. Hier kon ik iets mee, dacht ik.
Romanticus die ik ben, wilde ik haar mijn liefde verklaren op originele wijze. Hoe kon dat beter dan met behulp van kaarslicht, een glas bubbels en onderwijl luisterend naar de zoetgevooisde klanken van een Italiaanse hitzanger? Inderdaad, dat kon niet beter. Maar: alles kwam aan op de juiste timing.
Als er begonnen werd om half zeven met het diner dn zouden ze zo rond negen uur, halftien uitgetafeld zijn, maar ik moest precies het tijdstip van vertrek weten in verband met de voorbereiding. De weerberichten voor de dag waren goed: geen wind, mooi droog en een goede temperatuur. Tevens had ik Klaas, de baas van 'De Fortuna', in mijn plannen betrokken. Hij zou mij bellen als de dames de zaak verlieten.
Vóór die tijd moest het toch wel lukken om alle kaarsen en kandelaars die ik kon vinden, schotelwarmers, en niet te vergeten waxinelichtjes ( het waren 102 lichtjes in totaal) aan te steken? Dit alles in een mooie slinger, uitwaaierend vanaf de poort in de straat via de steeg, door de tuin en uiteindelijk eindigend in de woonkamer alwaar natuurlijk de Italiaanse tenor inmiddels bij zijn bekendste nummer was aangeland.
Dat lukte allemaal. Ik begon natuurlijk ruim van te voren met het ontsteken van de verlichting, de CD werd klaargezet, binnen werd ook een romantisch decor, de wijn stond koud. Ik denk dat het ongeveer 5 minuten was voordat Klaas belde. De zenuwen van het baasje hadden waarschijnlijk ook hun uitwerking niet gemist op de spijsvertering van de hond, een schat van een beest: Zij produceerde een enorme hoop vlak bij de CD-speler. Details over het verwijderen zal ik u besparen, maar onder normale omstandigheden lukt dit niet in vijf minuten. De vlinders in mijn buik gaven me vast vleugels, want het lukte toch.
Handen gewassen, ramen tegen elkaar open gezet, vanwege de stank, en de telefoon ging. “Met Klaas!” En hij sprak de historische woorden: “De dames komen er NU aan!” Alles viel op zijn plaats: de lichtjes brandden en ik wist dat de auto’s op het parkeerterrein stonden. De studiegenoten zouden worden uitgezwaaid door “mijn” vriendin, die dan te voet huiswaarts zou gaan. Ze zou mijn huis dan passeren.
Ter hoogte van mijn woning ontwaarde ze de sliert lichtjes, die al zichtbaar was vanaf de stoep. Nauwelijks van verbazing bekomen over zoveel licht in de normaal gesproken toch wat donkere straat, verscheen ik ten tonele om haar via mijn ‘lichtend pad’ uiteindelijk het huis binnen te tronen, waar de Italiaan op het ingeschatte tijdstip zijn succesnummer inzette. De wijn werd ontkurkt, en…van het hondenincident was niets meer te merken…
De rest is geschiedenis, we zijn nog steeds gelukkig met elkaar.
Het vriendinnenclubje eet nog regelmatig bij “De Fortuna”, wij samen ook trouwens.
Klaas, nogmaals onze dank voor jouw aandeel in dit verhaal!