Geen rustige overtocht…

Na een werkzaam leven denk je van een rustige oude dag te gaan genieten, en dan wordt je getroffen door de sloopziekte ALS. Wim heeft de nodige hulpmiddelen nodig om zijn leven te verlengen. “Vader kan nog een paar stapjes doen maar moet in de rolstoel voor langere stukken!” schrijft dochter Danielle op het intakeformulier. Ze kwam op de website van de stichting ALS onze Stichting Vaarwens tegen en ze wil haar vader verrassen met een vaartochtje, want Wim is dol op varen en het water. Inge roostert de wens in, maar dan krijgt Wim zijn vierde longontsteking en de dag wordt uitgesteld. Vandaag is het dan toch zo ver…

Wim is inmiddels te verzwakt om de dag op eigen kracht door te brengen en we regelen de SAW om hem per ambulance vanuit Zevenaar aan boord te brengen.
“We weten niet hoe lang vader het volhoudt, misschien is een paar uurtjes varen genoeg!” is het advies van zijn naasten… De Meander V ligt in het zonnetje te glimmen voor het Muiderslot, maar het is koud en het waait straf. Vrijwilligers Ellie en Harrie staan klaar en dan komt de ambu het terrein oprijden… Een warm welkom en Evert breekt zoals gebruikelijk het ijs.

Wim wordt aan boord gereden en gaat met brancard en al op de lift de stuurhut in. Even later staat hij achter het raam en kijkt naar het prachtige Muiderslot, maar de klokjes bij de stuurstand lokken hem meer. “Mag ik daar ook zitten?” vraagt Wim dapper. Even later stapt hij van de brancard en loopt ietwat onzeker door de stuurhut, gevolgd door de verpleegster die de tas met de PEG sonde voor hem draagt. Hij vindt een plekje op de stuurhutbank en lacht tegen Evert; “Zo… Hier kan ik de dag wel doorbrengen!” zegt Wim moeizaam met een glimlach van oor tot oor.

Evert vertelt van de Meander V en haar vorige leven en hij heeft een luisterend oor. Wim wil alles weten en geniet van alles wat er tot hem komt. Als het welkomstwoordje klaar is, gaan de trossen los en even later stuiteren we tegen venijnige golven in over het woelige Markermeer. “Hoe hard waait het Evert?” vraagt Wim. “Windkracht zes Wim. Gaat het goed?” vraagt Evert enigszins bezorgd. “Geweldig, wat een schip man! Het trekt zich er niks van aan…!” lacht Wim.

We ronden Pampus, slingeren naar de Oranjesluizen en schieten Amsterdam in. Vrijwilligers Ellie en Harrie hebben de lunch klaargemaakt en buiten in het zonnetje de tafel gedekt. Wim blijft boven bij Evert, die de Meander V kalm door Amsterdam stuurt, terwijl de anderen een heerlijke lunch nuttigen. Wim hield van lekker eten, een borreltje en andere geneugten van het leven, maar dat alles is hem door de ALS ontnomen. Daarom eet iedere buiten Wim zijn blikveld in de kuip, een prima oplossing want het is heerlijk weer en de zon schijnt uitbundig.

Ondertussen delen Wim en Evert intiem over het leven, het sterven en het hiernamaals. We hebben een ontmoeting met de ‘Groene Draeck’ op het Noordzeekanaal, die ook onderweg is naar Muiden en varen samen op retour naar de Oranjesluizen. Eenmaal door de sluis komen we op open water, en net als Evert wil vragen of Wim nog energie kan leveren om even aan het roer te gaan, vraagt Wim; “Zou ik nog éénmaal mogen proberen te sturen?” Hij gaat aan het roer en stuurt de Meander V met één hand als een mes door het water richting Muiden.

Daar aangekomen, nemen we met een lach en een traan afscheid en Wim klimt uitgeput weer op de brancard. Hij heeft alles gegeven vandaag en er staat hem nog één vaartocht te wachten. We weten zeker dat deze lieve kanjer in zwaar weer, vechtend tegen de onoverwinnelijke ziekte, veilig zal aankomen in het eeuwige leven. Onze Vader beloofde ons geen rustige overtocht, maar wel een behouden thuiskomst, die zekerheid heeft onze dappere gast…

Vaarwel dappere Wim