De verbouwing van William Pontstraat 41 in Edam
Het zal niemand ontgaan zijn dat er de afgelopen maanden hard is gewerkt aan de woning op de hoek tegenover Deen. Eigenlijk alles moest gebeuren, dus dat hebben Patrick en Bronya van Rijn ook gedaan. Met blind vertrouwen in haar echtgenoot en een handige vriendenploeg achter de hand om te helpen.
“Als je terugkijkt op internet hoe de woning er eerst uitzag, kun je het bijna niet meer geloven. Het schilderwerk alleen al, geel en blauw, dat was vreselijk,” vertellen Patrick en Bronya over huis dat zo goed als klaar is na een ingrijpende verbouwing.
Na 17 jaar in Volendam, wilden ze graag in Edam wonen. Ze hadden hun oog laten vallen op een huis in de Watermolen. “Dat werd zomaar voor onze neus verkocht,” vervolgt Bronya. “Toen we voor de tweede keer werden uitgeloot bij de Keetzijde, kwam dit op ons pad. Het stond al een tijdje te koop, maar het zag er dan ook niet uit. Wie wil dat nou kopen?”
Toch ging Patrick samen met zijn jongste zoon kijken was ondanks dat alles moest gebeuren, overtuigd. Vooral de grote achtertuin gaf de doorslag. Bronya: “Zelf heb ik het niet gezien, ik vertrouw mijn man volledig en ik wist van mezelf: ik kan daar niet doorheen kijken. Maar als Patrick zegt dat we er iets van kunnen maken, dan is dat zo.”
De woning stamt uit 1978 en er is nooit ingrijpend verbouwd. “Eigenlijk hebben we het helemaal casco gemaakt. Dus alles eruit. Vrijdagochtend hadden we de sleuteloverdracht en in de middag lag de keuken in de container. Die zaterdag hebben we met een grote vriendengroep alles gesloopt. We hadden een bak van 20 m3 en die werd afgeladen: vloer, haard, badkamer, elektra, leidingen en de vloerverwarming. Alles is eruit gehaald en weer erin gezet. Ook het enkel glas en de schuifpui zijn vervangen. ”
Het meeste heeft Patrick zelf gedaan, met hulp. “We hebben een hele handige vriendenploeg, we zijn elkaar altijd bij elkaar bezig. Iemand is elektricien en een ander weer loodgieter, dan is een grote verbouwing ook te doen. Zelf ben ik schilder dus ik kan straks iemand weer helpen.”
De oude woning moesten ze al snel verlaten. “In zes weken tijd hadden we alles op de eerste etage leefbaar gemaakt. Mijn ouders wonen in de buurt, daar konden we eten en onze zoons hebben de daar de eerste weken geslapen. Na een maandje konden we hier redelijk wonen dus zijn we over gegaan,” vertelt Bronya.
Patrick: “Als je er dan woont, heb je wel wat minder zin om wat te gaan doen. Hiervoor was ik elk weekend en elke dag na mijn werk hier bezig. Ik ben continu doorgegaan, dan ben je helemaal gesloopt aan het einde. Het is echt een project geweest hoor.” Bronya: “Vooraf had ik één voorwaarde, als we dit gaan doen wil ik wel dat de woning af is als we er wonen. Daar ben ik niet geschikt voor.”
Het was nog wel even de vraag hoe Deen aan de overkant beleeft zou worden. “Dat valt eigenlijk alles mee. Soms zijn mensen op zaterdagmiddag wat ongeduldig als je aan het inparkeren bent. Vanuit de keuken heb ik zicht op de parkeerplaats en dat is eigenlijk wel leuk om naar te kijken. Als je op de bank zit in de woonkamer, die zit aan de tuinkant, zie of hoor je er helemaal niets van. “
De woning is op het vervangen van de dakgoten na zo goed als klaar. Nu wordt de tuin aangepakt. Patrick: “Alles was overwoekerd. Ik denk dat ik in totaal wel 40 keer heen en weer naar de gemeente ben gereden.” Daar komt ook weer iets voor in de plaats. “In totaal is er ruim 80 kuub grond de tuin in gegaan. Vanaf de Dijkgraaf Poschlaan tot ons huis loopt het 25 cm af. Daar kwamen we achter toen het hek geplaatst werd, dat is natuurlijk kaarsrecht.” Het hek om de tuin van de familie is niet onbesproken. “Mensen hebben hier inderdaad wel een mening over. Een keer riep iemand zelfs dat het op een concentratiekamp leek, dat vond ik heel erg ver gaan.”
Patrick neemt het woord: “Mensen liepen continu door onze tuin en gooide afval over de heg. Daar moest dus iets anders voor komen. Je wil veiligheid, ook voor de katten en een beetje privacy. Een schutting kan niet, die waait zo om en een stenen muur zagen we niet zitten. We zijn nu bezig met het planten van 120 coniferen. Dat zijn er een hele boel, maar we komen nog te kort. Als die straks mooi dicht gegroeid zijn, kan het net weg en is het gewoon groen. Gelukkig krijgen we ook positief commentaar, zeker nu de planten in de voortuin staan. Het moet natuurlijk allemaal nog een beetje groeien. We proberen er gewoon wat moois van te maken, maar we kunnen ook niet alles tegelijk.”
Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.