Veel verdriet, niet meer elke dag, wel in deze tijd

Toen onlangs de onderzoeksresultaten van het Joint Investigation Team werden gepresenteerd, verscheen opeens op een Australische nieuwssite een volledige reconstructie van de MH17-ramp onder de titel ‘The strangely prophetic Facebook post of MH17 passenger Cor Pan’. Die zwarte humor, die ‘profetische’ woorden van die ene zin, vlak voor het vertrek - ‘Mocht hij verdwijnen, zo ziet hij d'r uit’ – van het vliegtuig, die voor altijd aan die zwarte 17e juli 2014 blijven kleven. ,,Ik zat zelf even op Google, keek of er nog nieuws was en toen verscheen dat verhaaltje ook op een nationale website, met de foto van Cor en Neel erbij. De tranen rolden over mijn wangen”, zegt Ria, de moeder van Neel. Zoals tijdens het gesprek de emoties voortdurend hoog oplopen. Het is de tijd. Die de nog steeds gapende wond weer verder openrijt. Die de pijn bij vlagen weer ondraaglijk maakt, het acceptatieproces verstoort en de tocht naar zingeving van het leven, zonder hun dierbaren, bemoeilijkt.

,,Het is een klotentijd. Elk jaar. Dat begint rond mijn verjaardag op 15 juni, vanaf dan worden we allemaal onrustig. En elk jaar denk je: misschien wordt het minder. Maar dat is niet zo.” Aan tafel zitten Neeltjes zus Nienke, haar ouders Jan Tol en Ria Tol-Hoogland en Cor’s moeder Gré. ,,Het gemis wordt groter”, zegt laatstgenoemde. ,,Neel was 2 juli jarig en ik de vijfde”, zegt Nienke. Jan: ,,We vieren die verjaardagen niet uitbundig. We kwamen samen, niet om te treuren, maar om te proberen iets van plezier te hebben en uiteindelijk komen er goede en leuke gesprekken op gang.” Nienke: ,,Het lijkt haast gezellig, maar het is niet meer onbezorgd. We vierden het altijd samen, Neel en ik. Doordat dat anders is geworden, wordt het nooit meer hetzelfde.” Jan: ,,Er ontbreken nu steeds een paar mensen. Het zou moeten slijten, maar je voelt nu al dat het dat nooit gaat doen.”

Klik hier voor het hele artikel op de site van de NIVO door Eddy Veerman.