Vorstelijk in de stuurstoel!
Onze gast van vandaag valt in de categorie van de vele uitvalsziektes. Inmiddels heeft de 63 jarige Ruud al veel ingeleverd en is vrijwel geheel gebonden aan de rolstoel. Hij was 25 jaren lang postbode, is dol op varen en ging in zijn gezonde tijd vaak het water op. Nu wil hij nog graag een keer met het gezin varen en de intake wordt ingevuld. Inge slaat aan het regelen en de dag wordt gepland.
We worden wakker met heerlijke temperaturen en een waterig zonnetje probeert door de wolkensluiers te branden. Evert is bezig met het schip klaar maken, als hij op de berichten hoort dat het na de middag slechter zal worden. “Jammer, maar we zitten droog!” denkt hij en laat een paar zeiltjes staan in de kuip. Ook Kees en Reina zijn mooi op tijd en klokslag 10.00 uur arriveert het busje met de familie. Als de deuren op gaan, zit daar Ruud met een grote glimlach. Kijk… hij heeft er zin in!
De lift van de rolstoelbus gaat naar beneden en dan komt er een enorm brede rolstoel uit. “Oei. Die past nooit op de lift!” mompelt Evert bezorgd. “Ruud kan nog een paar stapjes doen hoor, als hij maar even ondersteund wordt want hij is ook epileptisch,” antwoord de chauffeur. We schuiven hem aan boord en Ruud ziet de lift. “Dat ga ik redden hoor, ik kom wel boven!” lacht hij terwijl de ‘vaarwensboost’ zich van hem meester maakt. Even later zit hij met wat ondersteuning op de stuurhutbank en wordt ingepakt met ondersteunende kussens. Hij lacht tevreden en kijk zijn vrouw aan. “Ik voel me een koning!” glimlacht hij!
Na koffie en het welkomstpraatje gaan de trossen los en Ruud geniet, evenals zijn naasten. Ze hadden niet zoveel met varen en vonden het best spannend, temeer omdat Evert bij aankomst vroeg wie er zeeziek werd… Eenmaal op het ruime sop, geniet iedereen van de vrijheid, de weidsheid en de onthaasting van de waterwereld. Ruud’s dochter komt bij Evert staan en zegt; “Kijk… dit lijkt me nu ook wel wat! Mensen, wat een vrijheid om zo met je hele hebben en houwen te kunnen vertrekken!”
We hebben er weer eentje besmet…
We meren aan in Volendam en Ruud gaat samen met zijn vrouw en kleindochter Eva in kostuum op de foto. Kees legt de hele verkleedpartij vast op de gevoelige plaat en iedereen geniet. Terug van het fotospektakel, genieten we op ‘Costa Del Achterdek’ van een heerlijke lunch, door Reina klaargemaakt en gaan weer varen. We scharrelen richting ‘Het Paard van Marken’ en Thijs maakt mooie plaatjes bij de vuurtoren, die even later op de email binnenkomen voor de familie.
Als we terugvaren vraagt Evert; “Ruud, zou je er voor voelen om nog eens tukje te varen?” Ruud veert overeind en staat op, al mankeerde hem niets. Even later zit hij vorstelijk in de stuurstoel een vaart de Meander V keurig op koers naar de aanloopton van de Gouwzee. Ademloos zit het achter het roer en geconcentreerd brengt hij het schip naar waar ze heen moet.
“Tussen de middag slaapt hij altijd anderhalf uur Evert, maar hij is nu niet moe te krijgen! Zie hoe mooi recht zijn hoofd staat… Normaliter laat hij het hangen en zakt het steeds scheef. Dit is prachtig!” vertrouwt zijn lieve echtgenote Evert slissend toe. “Dat is normaal hier hoor… Dat noemen we de ‘vaarwensboost’…” lacht Evert tevreden.
Ook kleindochter Eva gaat even aan het roer. Ze is groot fan van Jan Smit en nu vaart ze met de grote Meander V recht op de gelijknamige veerboot ‘Jan Smit ‘af. Ze lacht; “Wat heerlijk dat ik ook mee mocht!”
We nemen afscheid van de familie en Ruud gaat huiswaarts met een hoofd vol herinneringen en een USB stick vol door Kees geschoten foto’s van de dag. Wat zal hij heerlijk slapen…
Vaarwel dappere Ruud
Met dank aan alle sponsoren die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u ook meer inforamtie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.