Dilemma
De gemeente Waterland lijkt wel voortdurend met zichzelf over hoop te liggen. De gemeente is - zo vinden gemeentebestuur en ambtenaren - te klein om zelfstandig door te gaan. Naarstig wordt gezocht naar een partner om samen aan een stevige toekomst te bouwen. Het is alsof de gemeente zich op de huwelijksmarkt begeeft, of - om in het hedendaagse jargon te blijven - aan het daten is. De ene na de andere mogelijke partner passeert de revue.
Landsmeer, Edam-Volendam, Purmerend, Amsterdam, het zijn allemaal kandidaten die worden beoordeeld. Beoordeeld door de inwoners, de bedrijven, de politici enzovoorts. Het is net als in het gewone leven: de een heeft voorkeur voor de ander, de ander heeft voorkeur voor de één. Broekers willen bij Amsterdam horen, Ilpendammers willen met niemand anders samen, Katwouders en Markers lijken het meeste te voelen voor een relatie met Edam-Volendam.
En het overgrote deel van de inwoners vindt helemaal niets of laat zich niet over een voorkeur. Het bedrijfsleven wil of kan niet kiezen, omdat de voor- en nadelen onvoldoende helder zijn.
Verdeeldheid troef
Kortom, verdeeldheid is troef en dat biedt het gemeentebestuur en de gemeenteraad de gelegenheid om uiteindelijk de keuze te maken. Nu de bevolking zo verdeeld is, moet het openbaar bestuur doen waarvoor ze in het leven is geroepen. Besturen!
En dat betekent keuzes maken. Want laten we ons één ding goed realiseren: geen keuze maken biedt de anderen (lees: de Provincie) dé gelegenheid om een keuze op te leggen.
Dan geeft de gemeente de regie uit handen en dat is iets dat niemand zou moeten willen.
Pieter Waterdam
Geen fusie voor Waterland
In de editie 4 juli jl. is de column 'Dilemma' geplaatst, geschreven door Pieter Waterdam. Hij stelt daarin dat wanneer de gemeente Waterland nu geen fusiepartner kiest, de provincie een fusie zou kunnen opleggen. Dit argument vóór fusie hoor ik vaker. Echter, het tegendeel is waar! De provincie kan gemeenten niet meer dwingen te fuseren. Begin 2019 heeft minister 011ongren namelijk het landelijk beleid ten aanzien van fusies van gemeenten gewijzigd. Dit naar aanleiding van grote problemen na dwingende inmenging van verschillende provincies (Limburg: Groningen en Noord-Holland) bij gemeentelijke fusies. Waar vroeger gemeenten door de provincie konden worden gedwongen te fuseren, kan dat nu niet meer. Fusie moet vanuit de gemeenten zelf komen. Het is uiteindelijk de gemeenteraad die besluit of de gemeente Waterland fuseert of zelfstandig blijft.
Het is dus nog helemaal niet gezegd dat Waterland gaat fuseren. Slechts de PvdA is een uitgesproken voorstander. VVD Waterland en WaterlandNatuurlijk zijn uitgesproken tegenstanders. Ook het CDA heeft eerder gezegd tegen fusie te zijn. Een belangrijk argument voor het CDA om de discussie over fuseren te voeren, was de gedachte dat als de provincie een fusie op zou kunnen leggen, het beter is om zelf een keuze te maken voor een fusiepartner. Dit argument voor fusie is echter vervallen met het gewijzigde landelijk beleid.
Waterland is niet gebaat bij fusie. Er is al veel wetenschappelijk onderzoek verricht naar de gevolgen van fusie voor gemeenten. Daaruit blijkt dat gemeenten na een fusie duurder worden en niet per se beter functioneren. Ook blijkt dat fuseren funest is voor de lokale democratie. Zo heeft de gemeenteraad van Waterland van elke kern een (duo)raadslid die de belangen van de kern kan vertegenwoordigen. Fusie zorgt voor een dusdanige verwatering van vertegenwoordigers van de kernen van Waterland, dat geen van die kernen nog iets in te brengen heeft (zeker als je bedenkt dat een van de mogelijkheden een aansluiting bij de gemeente Amsterdam is).
Het CDA kan, tezamen met de VVD Waterland en WaterlandNatuurlijk, een meerderheid vormen tegen fusie en voor een zelfstandig Waterland!
Jako Oranje
VVD Waterland