Franca Visser verliefd op Zuid-Amerikaans land
,,Er waren meerdere redenen waarom ik hier weg wilde. Eerste reden was het boek Fuck It van John Parkins dat ik van iemand kreeg”, vertelt Franca Visser. ,,Een andere reden was een interview dat ik heb gelezen. Hierin werden 250 mensen geïnterviewd die in het laatste jaar van hun leven zaten. Ze kregen de vraag voorgelegd waar ze nou spijt van hadden. Niemand van deze mensen had spijt van iets wat ze hadden gedaan, maar alle 250 zeiden ze dat ze graag dit of dat nog hadden willen doen. Toen dacht ik bij mezelf; Fuck It, ik moet het gewoon doen.”
Franca runt dan nog haar broodjeszaak op het Europaplein. Ze verkoopt de boel en alles wat ze verder bezit en trekt erop uit. ,,Eerst ben ik naar vrienden in Bonaire geweest en vervolgens ben ik op doorreis gegaan richting Ecuador. Daar vond ik een school waar ik Spaans kon leren. Niet op de traditionele manier – school en leren is voor mij niet de beste combinatie – maar tijdens het reizen. In Nederland had ik al wel een beetje aan zelfstudie gedaan en les gehad van Christian Sier, maar heel summier. Tijdens de 20-daagse reis met een gids en nog een jongen, hebben we een reis gemaakt met het openbaar vervoer. We leerden dus direct het land en de mensen goed kennen en ondertussen spraken we bijna alleen Spaans.”
In Ecuador blijft Franca zeven weken, leert er Spaans en bezoekt de idyllische Galapagos Eilanden. Vanaf Ecuador gaat ze verder naar Bolivia, Peru en Chili. ,,Ik zag wereldsteden, parelwitte stranden, vulkanen en omdat ik alles met het openbaar vervoer deed, ontmoette ik geweldige mensen. Ik werd verliefd op Zuid-Amerika, nog niet wetende dat ik later opnieuw verliefd zou worden.”
De reis overtreft al haar verwachtingen en ze geniet er met volle teugen van. Het is overigens niet enkel pais en vree. In Ecuador wordt ze gebeten door een hond en dat krijgt nog een staartje. ,,Na 22 ziekenhuisbezoeken in Zuid-Amerika met iets andere behandelmethodes dan in Nederland, was ik het zat. Toen ben ik terug gegaan naar Nederland en na drie weken bij de huisarts – en natuurlijk de goede zorg van mijn vader en moeder – was alles weg. Dus ben ik weer vertrokken. Ik twijfelde nog om weer in Chili te beginnen en via Argentinië omhoog te reizen via het oosten, maar toen kwam ik een mooie aanbieding tegen om naar Cuba te vliegen. ‘Dan begin ik daar en reis ik naar beneden’, dacht ik bij mezelf. Het zou iets anders lopen.”
Klik hier voor het hele artikel op de site van de NIVO door Jan Koning.