Een jaar schrijven in Mexico

Iedereen die ooit in Mexico is geweest kent het Mexicaanse onofficiële volkslied Cielito Lindo. "Ay, ay, ay, ay, canta, no llores' gaat het refrein: "Zing en huil niet". Dat 'zingen en niet huilen is het motto van veel Mexicanen en werd ook de titel van het boek dat Marieke Mooijen schreef na haar jaar in Mexico. Marieke werkte als bedrijfsjurist bij een bank, toen ze erach-ter kwam dat ze toch iets heel anders wilde, een creatief beroep. Ze had altijd al graag en veel geschreven en rolde zo de reclame in, waar zij copywriter werd. Na een aantal jaren bij reclamebureaus werd ze steeds meer adviseur en merkstrateeg en heeft ze bijvoorbeeld de directie van de HEMA geadviseerd.

Intussen was Marieke ook begonnen aan een opleiding tot scena-rioschrijver bij de Scriptschool (nu Scriptacademie) én schreef ze een 2-wekelijkse column in het Financieel Dagblad_ Haar eerste scenario, een verhaal over een populist aan de macht, terwijl ons land onder water komt te staan, lag grotendeels klaar om verfilmd te worden. "Samen met een regisseur ben ik de markt op gegaan, maar het was het verkeerde verhaal op de verkeerde tijd: het is helaas niet rond gekomen_ Ik heb het verhaal omgezet naar proza en ben nog steeds van plan het uit te brengen als boek:'

Een jaar in Argentinie

"Intussen gebeurde er van alles in mijn leven. We wilden altijd al een keer in het buitenland wonen en in 2013 kwam de kans en hebben we een jaar in Buenos Aires gewoond, een geweldig jaar! Onze dochters van toen 11 en 15 jaar gingen daar naar school en mijn man werkte als fotograaf. Weer thuis ben ik verder gegaan met mijn boek, naast mijn werk als adviseur. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan: we wilden allebei graag nóg een keer naar het buitenland. Ik kan mjn advieswerk online doen, mijn man kan zijn opdrachten online doen, waarom niet? Onze oudste dochter stu-deerde, dus ging niet meer mee, maar de jongste kreeg toestem-ming van school; we konden weer een jaar weg! Dit keer werd het Mexico-Stad."

Een jaar in Mexico

"We hebben oneindig lang uitgezocht waar we wilden gaan wonen, want Mexico-Stad is een enorme stad. Het appartement dat we vonden lag in Polanco, een echte restaurantwijk. Tsja, de Mexicanen houden van lawaai. Er was altijd muziek, veel Mexica-nen op straat en we hebben ons er nooit onveilig gevoeld. Ik was zo onder de indruk van de stad, van Mexico en van de Mexica-nen, dat ik het land en de mensen veel beter wilde leren kennen. Ik wist weinig van Mexico voor ik erheen ging, maar eenmaal daar, heb ik zoveel mogelijk mensen gesproken.

Zo kwam ik op het idee om mensen te gaan interviewen en hierover te posten op Facebook. ik ben alles gaan lezen over de geschiedenis van Mexico en heb cursussen gevolgd. Alles in het Spaans; ik was dan bekaf maar het was zó interessant. Het was een open-baring hoe aardig de mensen zijn en hoe trots ze zijn op hun land. Mexico scoort hoog op de Happy Planet Index, en 'Zing, huil niet' is niet voor niets het lijflied van de Mexicanen! Mensen zijn vooral trots op de gemeenschapszin en de rol van de familie".

De muur van Trump

Hoe beleven de Mexicanen de politiek van Trump? vraag ik. "Ja, dat leeft enorm! Toen wij er waren hingen er overal Trump pinatas (figuren van papier-maché die men tradi-tioneel op feestjes kapot mag slaan) en als ik mezelf ergens voor-stelde, was de eerste vraag altijd of ik geen Gringo was. Maar het bijzondere is natuurlijk dat Mexico en Amerika in het dagelijkse leven helemaal geen vijanden zijn.

De buurlanden zijn al eeuwenlang totaal verweven met elkaar, grote stukken van het huidige Amerika behoorden eerder tot Mexico. De grenssteden zijn met elkaar vergroeid, mensen reizen dagelijks de grens over, heen en weer. Want Amerika heeft goedkope arbeid nodig en Mexico heeft het geld nodig dat immigranten terugsturen. Trump negeert de werkelijkheid, hij benoemt alleen de problemen. De muur slaat nergens op, alles loopt door elkaar".

Mijn boek

"We hebben er heel veel geleerd, een fantastische tijd gehad. Weer terug in Broek in Waterland heb ik besloten om van mijn verhalen een boek te maken en dit zelf te gaan uitgeven. Dat was nog een hele uitzoekerij, maar ik had wel alles in eigen hand. Het boek is interessant voor een brede doelgroep en zeker voor wie van Mexico houdt, er is geweest of erheen wil gaan. Toen ik hoorde van de Mexico tentoonstelling in het Cobra museum, heb ik meteen contact met ze gezocht. Op 2 november, de Dag van de Doden, een belangrijke Mexicaanse feestdag, is mijn boekpresen-tatie in het Cobra museum. Dat wordt natuurlijk fantastisch!

Interesse? Het boek is hier te bestellen op www.MariekeMooljen.nl en ligt in november ook in de boekhandels. Op 2 november om 17.00 uur is de boekpresentatie in het Cobra Museum in Amstelveen.

Tekst Mildred Zomerdijk.