Ed Pitjes bedankt

Als puisterige 14-jarige puber, zat ik niet in de glorietijd van mijn leven. School was niet echt mijn ding en het gebrek aan een vriendenploeg werd steeds pijnlijker.

Nadat ik doorkreeg dat mijn voetbaltalent tekort schoot, liet ik me vrijwillig terugzakken van de selectie naar de D10. In deze ploeg liep ik Ed Pitjes tegen het lijf. We hadden direct een klik. Via Ed kwam ik in contact met zijn vrienden en dit voelde direct als een warm bad. Met Jeroen, Ferdinand, Carlo, Marco, Gerry en de Edjes, ontstond een hechte vriendenploeg. Als twintigers viel de groep (in goede harmonie) uit elkaar en bleven Jeroen, Ferdinand en Ed Pitjes altijd echte gabbers.

Terugkijkend realiseer ik me dat ik veel aan Ed heb te danken. Ed bedankt voor die honderden potjes voetbal op het Kennedyplein. Ed bedankt voor de vakanties in de Vossemeren, Meerdal en Rhodos. Ed bedankt voor die onvergetelijke avonden in De Puul en de Wir War. Ed bedankt voor al die gezellige ritjes in de Audi 80 van je vader. Ed bedankt voor die mooie kermissen. Ed bedankt dat ik met jou op doel Beste Speler van het Pius X Toernooi mocht worden. Zonder jou had mijn leven er heel anders uitgezien. Je was altijd de natuurlijke leider van onze groep, al hebben we nooit kunnen ontrafelen waarom dit zo was. Het 'mysterie Ed Pitjes' bleef een mysterie.

Ed het ga je goed vriend. Veel sterkte aan Diana en de kids om dit ongekende verlies te dragen.

Edje Quotum (zoals jij me alleen noemde).