Ogen en oren tekort
Allereerst wens ik iedereen een gelukkig, sportief en bovenal een gezond 2020 toe. Ik zeg bewust ‘bovenal een gezond’ 2020, want in het afgelopen jaar heb ik mijn portie wel gehad en hoop dat het hier weer even bij mag blijven. In juni werd ik geopereerd aan mijn linkeroog en heb ik mede dankzij een donor een hoornvliestransplantatie ondergaan in het LUMC in Leiden.
Dit was echter al mijn vierde operatie aan dat oog, omdat die andere keren het lichaam weigerde het hoornvlies te accepteren. Dit had te maken met een geboorteafwijking aan het oog (ik heb er wel meer trouwens…). Vóór de operaties zag ik slechts 15%, nu 50%. En dat is zonder bril.
Tot nu toe ‘pakt’ het hoornvlies wel. En daar ben ik maar wat blij mee. Er zitten nog wel zestien hechtingen in, maar die mogen er in april weer uit. En dan zie ik hopelijk nóg beter hoe de FC promoveert. Ik moest een hoop pillen slikken tegen het afstoten, waaronder prednison. Ik leek toen wel op de Dikke (van de Dunne). Toen dat achter de rug was, kreeg ik eind vorige maand belroos. Opeens had ik een rood oor. Ik dacht nog: belroos? Had ik misschien te lang de telefoon aan mijn oor gehad? Het bleek een bacteriële infectie te zijn, dus: weer aan de medicijnen.
Je hebt eerder een ongemak dan de honderdduizend, zeggen ze wel eens. En het is écht zo! Mijn oudste broer Gerrie is 67 jaar jong geworden. Als er iemand bestond die er alles voor over had om te presteren en gezond te blijven, dan was hij het wel. Goed eten, nooit gerookt, geen alcohol en ook nog eens heel gelovig. Na slechts één jaar was het over en sluiten, maar zo zijn er ongetwijfeld meer.
Gezondheid is alles. Dat in ogenschouw genomen, is het niet ter zake doende of en wanneer er een bal wel of niet in het doel zit. Ik stond daar eigenlijk nooit zo bij stil, omdat voetbal altijd een belangrijke rol speelt in mijn leven. Maar ik besef nu wel degelijk dat het een bijzaak is, zij het een belangrijke.
In het nieuwe jaar komen we wat sport betreft aan onze trekken. Behalve de Olympische Spelen, Formule 1 in Zandvoort en de Paralympics mogen we weer uitkijken naar het EK Voetbal. We komen ogen en oren tekort. Maar laten wij ons eerst maar focussen op ons eigen FC Volendam. Want wat zou het mooi zijn als een Volendammer trainer promoveert, en dat ook nog eens met oogstrelend voetbal. Maar zover is het nog niet. Laten wij maar bij de bovenste ploegen meedraaien deze maanden, dan komt de rest van zelf.
Want, het oog wil ook wat. Ook als stadionspeaker zijnde.