Stilzitten, dát geeft pas gedoe in huize Bromet

Het voert te ver om te zeggen dat Frans en Anita hun woning in Ilpendam er destijds op hebben uitgezocht, maar feit is dat er in een houten huis altijd wat te klussen is, alsook op het ‘kleine landgoedje’ dat erbij hoort, met essen, linden en leibomen. Zo heeft Frans gisteren nog het hele houtwerk staan hogedrukspuiten, daarna heeft hij meteen de boom bij het tuinhuisje opgekruind, want dat verhuren ze tegenwoordig als bed and breakfast. Kijk, daar komt net het Portugese stel naar buiten dat er dit weekend logeert.

Effe zwaaien hoor. Joe-hoe! Hoop gedoe zeker zo’n B&B, voor de technische dienst (Frans) en huishouding (Anita)?

Helemaal niet! Stilzitten, dát geeft pas gedoe in huize Bromet. Frans: ‘Als een vergadering na een kwartier nóg niet is afgelopen, begin ik op mijn stoel te schuiven.’ Anita: ‘Ja, ik ook. Als ik een paar dagen niks met mijn handen heb gedaan, word ik helemaal zenuwachtig, daar kan ik niet tegen. Op zondagavond eten we vaak bij een van de kinderen, en die gaan daar dan echt voor zítten. Soms wel anderhalf uur.’

Nee, dat zal Frans en Anita niet snel overkomen. Wat wel: koken, breien, naaien, tuinieren, schoonmaken, lijstjes afwerken of zoals vandaag, een bewegingsmelder bevestigen aan het schuurtje, zodat er ’s avonds wel licht is, maar alleen als er iemand voor de sensor loopt. Anita: ‘Tegen die permanente lampen vliegen zo veel insecten kapot, dat vind ik gewoon zielig. En zonde: er zijn hier al zoveel minder beestjes dan voorheen, dat merken we echt.’

Dus daar gaat Frans, de ladder op. Mag eigenlijk niet van Anita (‘Ik vind dat je boven je 75-ste niet meer op een trapje moet staan’) maar hij doet het tóch, dus dan houdt zij zolang maar even de trap in de gaten, kan ze ondertussen alvast nadenken over wat ze straks eens koken zal. Nou ja, en daarna is het weekend al zowat voorbij.

Frans, vrolijk: ‘Kunnen we weer lekker aan het werk.’