Lindsay Tol werd na een beroerte (verkeerd) gediagnosticeerd als MS-patiënt
Twee jaar terug, in een tijd waarin niemand zich nog zorgen maakte over een wereldwijde pandemie, kreeg Lindsay Tol - destijds 28 jaar oud en in blakende gezondheid - te maken met uitzonderlijke klachten, die artsen maar met moeite konden verklaren. Wat volgde, was een langdurige periode van onderzoek, medische missers en onnodig veel angst, onmacht en onzekerheid. Na zware medicatie en afgelopen september zelfs een hartoperatie, is Lindsay eindelijk weer de oude. Nu, enkele dagen na haar dertigste verjaardag, blikt ze terug op deze heftige periode. „Ik begin me sinds kort pas te beseffen hoe zwaar het voor me is geweest. Vooral die onzekerheid.”
Het is 31 maart 2018. Na een mooie reis door Zuid-Afrika vliegt Lindsay samen met haar vriend Michel Bont en haar moeder Netty Geleijnse terug naar Nederland. De elf uur durende vlucht verliep aanvankelijk prima. Lindsay had maar liefst tien uur slapend doorgebracht - „Ik heb altijd al de mazzel gehad dat ik overal kan slapen”, zegt Lindsay - maar toen ze wakker werd, klopte er iets niet.
„Mijn stoel was nat, ik was erg warrig en ik kon mijn rechterarm niet meer gebruiken. Michel vertelde dat ik mijn glas water had laten vallen, maar dat kon ik me niet meer herinneren. Terwijl ik aan mijn arm begon te voelen, vroegen zowel Michel als mijn moeder of het wel goed ging. Het was erg raar, ik kon niet uit mijn woorden komen. Mijn moeder zei tenslotte dat ik moest proberen om te lachen. Toen dat ook niet lukte, ontstond er paniek. Alles wees erop dat ik een beroerte had.”
,,De stewardess zag ook meteen dat het mis was. Zij nam me mee naar het voorste gedeelte van het vliegtuig en deed een oproep met de vraag of er een arts aan boord was. Er kwamen maar liefst acht mensen naar voren lopen, wat volgens de stewardess erg bijzonder was. Ze vertelde nog dat het regelmatig voorkomt dat er helemaal geen artsen zijn. Wat dat betreft had ik dus mazzel, en toen ik werd onderzocht was ik inmiddels alweer iets helderder. Ik kon ja en nee antwoorden en wist waar ik was. Mijn bloed en suiker werden gecontroleerd en uiteindelijk kreeg ik het advies om iets te eten of drinken.”
Lees het hele artikel door Leonie Veerman in de NIVO.
Foto: Precies een half jaar na haar operatie liep Lindsay de Dam tot Dam loop uit. „Dat was een geweldige manier om dit hoofdstuk in mijn leven af te sluiten. Het was een erge warme dag. Ik zat in de laatste groep die van start mocht, alle latere groepen werden geannuleerd. Mijn vriend Michel zat in een van die groepen die geannuleerd werden, totaal onverwacht stond hij me op te wachten bij de finish. Dat was een fantastisch moment."