Vrijheid, van onschatbare waarde!

We leven dit jaar 75 jaar in vrijheid. Yvonne Jonkman bezoekt diverse inwoners uit Edam-Volendam. Aan de huiskamertafel omschrijven de geïnterviewden wat vrijheid voor hen inhoudt. Hoe ze omgaan met deze vrijheid en welke gevaren onze vrijheid bedreigen. In deel 5 is het woord aan Jaap Soerink, handelaar in van alles.

In gesprek met Jaap Soerink, 51 jaar, woont met Linda in alle vrijheid op het woonwagenkamp tussen Edam en Middelie. Jaap is de jongste uit een gezin van 8 kinderen, groeide op in het kamp op het Oorgat dat opgeheven werd. Op enig moment verhuisde hij naar Amsterdam wat achteraf geen beste keus was. “Als je gewend bent in een wagen te wonen en je verkast naar een huis, dan vraagt dat veel van je. Zo wonen was helemaal niks voor mij. Ik verveelde me te pletter, kon er niet aarden, had niks omhanden en ik raakte verslaafd aan de gokkast”, geeft hij aan. Met Amsterdamse Linda verhuisde hij zevenentwintig jaar geleden terug naar Edam en ging tijdelijk wonen in een woonboot tegenover het huidige kamp.

“Ik was dertien toen ik van school ging”, zegt Jaap, “wilde wel graag leren maar het kwam er niet van. Vader zat in de handel in oud ijzer en paarden, ik stapte er ook in. Nu handel ik in alles wat er op mijn pad komt, koop en verkoop, markthandel”. De telefoon speelt een belangrijke rol in de contacten naar buiten, zijn gezondheid laat hem lelijk in de steek. Er is alle tijd om naar muziek te luisteren: Elvis Presley is zijn favoriet. Is niks voor Linda want zij gaat voor hardrock!

Wonen in vrijheid

Jaap: “Wonen in een wagen op een kamp is een vrije keuze. Ik weet niet beter. Het is onze traditie die teruggaat tot ver voor de oorlog. De familie Soerink is een grote familie. Mijn opa en oma komen oorspronkelijk uit Oudemirdum in Gaasterland. Zij woonden in een wagen van 6 bij 2,20 meter met acht kinderen en twee joodse onderduikers. Van mijn broers en zussen wonen alleen mijn broer en ik nog op het kamp, alle anderen zijn getrouwd met “burgers” en hebben een keuze gemaakt voor een woonwijk.”

Wiet

“In een aantal gemeentes moeten de woonwagens vertrekken omdat de ze wietteelt willen verhinderen”, geeft hij aan. “En dat is heel begrijpelijk. Maar voor de ouderen is het gewoon erg. Die willen niet in een woonwijk wonen, zijn ze niet gewend en kunnen er slecht aarden. Op dat wietgedoe wordt het hele kamp aangekeken. Hun vrije keuze wordt zo dus bedreigd.”

Jaap vult aan met een herinnering uit zijn jeugd: “Toen ik nog op school zat, mochten er geen vriendjes bij mij komen spelen. Zij wilden wel, maar de ouders waren er tegen. Op het kamp spelen was niet aan de orde. Dat bracht je ook weer in een isolement.”

Onvrij voelt Jaap zich als er politie komt controleren of ik de paarden wel goed verzorg. “De jongste is 28 en de oudste is 41 jaar; de ezel is 40, heb ik al 35 jaar!” meldt hij trots. Ook de traditie van dieren houden gaat volledig op. Jaap erfde deze liefhebberij van zijn vader.

Leven is een leerschool

Fysiek gaat het Jaap niet goed, heeft versleten heupen, slechte knieën en rug ten gevolge van te zware belasting. Noodgedwongen moet hij nu gebruik maken van een rollator en een scootmobiel. Nog een paar wijze woorden: “Mensen, besef en waardeer wat er allemaal te koop is, maar sta vooral stil bij het feit dat je vrij bent in je doen en laten. Jongeren moeten tevreden zijn met hun welvaart en kijken naar de mensen die het minder hebben in plaats van opkijken naar de rijken.” En delen is gewoon belangrijk.”

En naar de ouderen: “De mensen die de oorlog hebben meegemaakt voelen zich al snel vrij. Maar ook voor latere generaties geldt dat je blij mag zijn met de vrijheid waarin je leeft. Aan mopperen en klagen heb je helemaal niks!”

Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.