Madelief Mühren: Vrijheid, van onschatbare waarde

We leven dit jaar 75 jaar in vrijheid. Yvonne Jonkman bezoekt tot en met begin mei diverse inwoners uit Edam-Volendam. aan de huiskamertafel omschrijven de geïnterviewden wat vrijheid voor hen inhoudt. Hoe ze omgaan met deze vrijheid en welke gevaren onze vrijheid bedreigen. In deel 6. Is het woord aan Madelief Mühren, een ondernemende studente uit Volendam.

Het is een zonnige zondagmiddag in Volendam. Vanwege de coronamaatregelen treffen wij elkaar bij een picknicktafel aan de dijk. Voor Madelief Mühren is het dicht bij huis, 18 jaar, studente leerjaar 5 op het VWO op het Don Bosco College. Ze heeft een jaar aan de westkust van Noorwegen gewoond vanwege een uitwisselingsjaar, ging daar naar school, woonde in een gastgezin en spreekt nu vloeiend Noors. Naast school werkt ze in het ouderenverzorgingshuis De Meermin in Edam. Veel van haar vrije tijd besteedt zij aan muziek. Zingen is haar passie en hiervoor volgt zij wekelijks musicalles in Amsterdam van waaruit zij is gecast voor een dubbelrol in de musical Koning van Katoren. Haar aspiraties liggen dan ook bij een opleiding aan een toneelschool.

Mentale vrijheid

Madelief: “Bij vrijheid denk ik aan vooral aan kunnen gaan en staan waar je wil, doen wat je wil doen, je weinig zorgen hoeven maken. Kunnen zeggen wat je wil is ook belangrijk. Er zijn natuurlijk wel grenzen: als jouw mening het bestaan van een ander krenkt, dan mag je niet onder het mom van vrijheid de ander kleineren. Als je niets constructiefs of aardigs te zeggen hebt, zeg het dan niet! Daarnaast is vrijheid ook iets mentaals. Mensen zullen altijd een mening over je hebben, het is aan jezelf om te besluiten of je hier iets om geeft of niet. Dat is soms lastig en het lukt mij ook niet elke dag om niet te piekeren over wat anderen van me denken. Maar op de dagen dat het me lukt om me geen zorgen te maken, voel ik me heel vrij.”

Ze geeft nog een voorbeeld. “De eerste keer dat ik deze knalroze broek aantrok naar school was ik bang dat leeftijdsgenoten me een aandachtstrekker zouden vinden, maar ik kreeg juist heel veel complimentjes. Toen realiseerde ik me dat die onzekerheid echt tussen mijn oren zat.”

Coronacrisis

De coronacrisis brengt nu allerlei beperkingen met zich mee. Hoe ga jij hiermee om? Madelief: `De beperkingen zijn vervelend, maar de reden waarom onze vrijheid beperkt wordt is begrijpelijk. Als we geen actie ondernemen, zullen de IC’s overbelast raken en dan vallen er veel meer doden dan nodig is. Als het betekent dat mensen gered kunnen worden, vind ik het prima om tijdelijk een stukje vrijheid in te leveren. Naast beperkingen leidt de coronacrisis ook tot een enorme solidariteit. We moeten het tenslotte met z’n allen doen! De´ berenjacht´ voor kleine kinderen is een prachtig voorbeeld van geven om elkaar. Net als het vrijwillige zangkoortje dat elke dag voor de bewoners van de Meermin een lied zingt. Dat hebben zij zelf aangeboden om de bewoners in deze tijden een hart onder de riem te steken. Ik vind dit een prachtig initiatief.”

Ikke, Ikke

“Ik snap niet waarom een aantal mensen zich niet aan de maatregelen houdt. Je kunt wel denken ‘dat bepaal ik zelf wel’, maar als jij bepaalt dat je de regels aan je laars lapt, dan bepaal je ook de gezondheid van een ander. Dat mensen dat niet beseffen, vind ik egoïstisch. Aan jongeren wil ik zeggen dat zij zich moeten realiseren hoe vrij zij zijn. Er zijn zoveel mensen die veel minder mogen dan wij in Nederland. Op school werk ik met een medestudente aan een onderzoek naar de beleving van vrijheid bij jongeren met verschillende achtergronden. We merken dat het lastig is om in contact te komen met jonge vluchtelingen. Bij hen leeft de vrees voor moeilijkheden voor de familie in het thuisland als zij hier hun mond open doen.”

Hoe verder?

“We zullen ons door deze crisis heen slaan en zien wat er veranderd is en wat niet. Wel hoop ik dat de solidariteit van nu niet verloren zal gaan. Dat we voor elkaar klaar blijven staan en dat we elkaar vaker een applausje geven.”