Ziekte en tegenslagen teisteren het leven van de ondanks alles vechtende Danny Tol en Rianne Tol-Steur

Danny Tol – een boom van een vent en, mede door zijn werk als tegelzetter, loeisterk – had zichzelf nooit als zwak of kwetsbaar beschouwd. Tot hij twee jaar terug iets in zijn nek voelde. Wat in eerste instantie op een opgezette lymfeklier leek, bleek een kwaadaardige tumor die het leven van de destijds dertigjarige vader en zijn jonge gezin volledig op zijn kop zette. Danny’s lichaam reageerde uitzonderlijk heftig op de zware behandelingen. Daarbij had hij ook nog eens de pech dat hij voor dit specifieke type kanker maar liefst vijfendertig bestralingen en drie chemokuren moest ondergaan. De sympathieke tegelzetter overleefde de beproeving ternauwernood. Ondertussen verloor hij zijn vader, zijn geliefde tante, en heeft hij zijn jonge kinderen dat jaar amper zien opgroeien. Nu alle behandelingen ten einde zijn, incasseren Danny en zijn vrouw Rianne nog steeds veel geestelijke en financiële klappen, bovenop alles dat zij al te verduren hebben gehad. Ze willen absoluut niet klagen: ,,Daar heb je niets aan”, zegt Danny. ,,Ik ben ontzettend blij dat ik nog leef.” Maar het leven zal voor hem en zijn gezin nooit meer hetzelfde zijn, want volledig herstel is uitgesloten.

Twee nieuwsgierige kinderhoofdjes steken boven de rugleuning van de bank uit om te zien wie er donderdagavond de voorstraat op komt lopen. In de stijlvol ingerichte huiskamer van Danny Tol en Rianne Tol-Steur is het een gezellige boel. Een T-rex ligt gemoedelijk tussen alle andere knuffels in de speelgoedhoek, op tv speelt de film Frozen en aan de uiteinden van de bank liggen twee prachtige Ragdolls in diepe slaap, zonder zich ook maar iets aan te trekken van de onstuimige kinderen die rond de salontafel dartelen. Als Rianne de kleintjes tot de orde roept, stellen zij zich netjes voor. Dan herinnert Rianne haar dochter Elody (4) en zoon Dex (3) eraan dat we allemaal voldoende afstand moeten bewaren. De kinderen knikken instemmend. ,,Dat is voor de Corona”, weet de vierjarige Elody te vertellen.

In eerste instantie doet niets aan dit gemoedelijke tafereel vermoeden dat er zich in deze huiskamer onlangs nog een groot drama afspeelde. In dezelfde bank lag Danny immers tussen alle behandelingen door rillend, misselijk en te zwak om iets te eten of met de kinderen te communiceren. Op het aanrecht stonden steevast twaalf kartonnen bekertjes gevuld met zware medicijnen. ,,Met daarop stickers van alle verschillende tijdstippen waarop ik Danny die specifieke set pillen moest geven”, vertelt Rianne. ,,Totdat dit op een gegeven moment niet meer ging, en ik zowel zijn medicatie als zijn voeding via een sonde moest toedienen.”

Uit de berging haalt Danny een grote, gaasachtig mal van zijn gezicht en schouders tevoorschijn. ,,Dit masker klemde mijn hoofd vast aan de tafel tijdens de bestralingen”, legt hij uit. Opeens klinkt er een klein stemmetje vanaf de bank: ,,Ik vind papa’s masker een beetje eng”, zegt de kleine Dex. Rianne en Danny slaan direct een arm om hun kinderen heen en stellen hen gerust. ,,Dat snap ik wel een beetje”, zegt Rianne, ,,maar het is ook een erg mooi masker, want het heeft papa geholpen om beter te worden.” Later, als de kinderen op bed liggen, en Rianne en Danny vanaf de andere hoek van de tafel hun verhaal doen, komt het masker weer ter sprake. ,,We kunnen het niet weggooien”, vertelt Rianne, ,,maar tegelijkertijd is het ook erg raar om nog in huis te hebben.”

Danny herinnert zich het begin van alle ellende nog als de dag van vandaag. ,,Het was ergens midden augustus 2018. Ik dronk een kop koffie op de dijk met mijn vrienden, waaronder mijn maatje Tom Kemper. Hij is arts dus ik vroeg hem of de bult die ik sinds kort in mijn nek voelde nou last kon. Tom vond dat ik voor de zekerheid even naar de dokter moest gaan. De volgende dag belde hij me weer op. Hij wilde weten wat de dokter zei, maar ik was helemaal vergeten om langs te gaan. Uiteindelijk ben ik door de huisarts doorverwezen naar het Dijklander ziekenhuis om een echo te laten maken. Voor de zekerheid.”

Danny: ,,Drie weken later, de bult was ondertussen flink gegroeid, kon ik terecht, en zodra ik thuiskwam ging de telefoon. Een arts had allemaal bloedvaten door de bult heen zien lopen, dus hij wilde het nader onderzoeken.” Rianne vult aan: ,,We hadden geen idee wat dit precies inhield, dus belde Danny z’n maatje Tom weer even op en hij kon ons geruststellen. Het kon nog van alles zijn. Maar net voor kermis kregen we te horen dat de artsen zich zorgen maakten. Op maandag van kermis wilden ze Danny weer zien voor een punctie.”

Tijdens kermis heeft Danny gewoon nog z’n vrienden opgezocht. ,,Ik heb niks gedronken, maar vond het fijn om even afleiding te hebben. Tegen mijn vrienden deed ik er lacherig over, maar van binnen maakte ik me natuurlijk wel erg veel zorgen.”
Omdat Rianne, Danny en hun kinderen woensdag na kermis op vakantie gingen, zouden de artsen de uitslag van de punctie extra snel - dinsdag al - doorgeven. ,,Die woensdag zouden we voor het eerst met het hele gezin op vakantie gaan”, vertelt Rianne. ,,Naar Sanguli. Samen met drie bevriende stellen en hun kinderen. Omdat we ons best wel zorgen maakten, durfden we onze koffers aanvankelijk nog niet in te pakken, maar omdat we woensdagochtend om 03:00 uur al zouden vertrekken naar het vliegveld, heb ik dinsdag evengoed alles ingepakt, anders had ik dat niet meer gered. Toen we gebeld werden door het ziekenhuis, stond ik al in de keuken voor het avondeten.”

Lees het hele artikel door Leonie Veerman in de NIVO.