Piet riskeerde meer dan hij besefte
Ruim 73 jaar geleden kwam hij in Edam wonen en onderhand woont Piet Grootendorst alweer twintig jaar op het Middengebied in Volendam. Vanwege de vele jaren vrijwilligerswerk op de kaasmarkt en op maandagavond als barman bij de brandweer in Edam, is hij voor velen een bekend gezicht. Ondanks zijn respectabele leeftijd van 89 jaar oogt Piet nog fit. Het grootste bewijs van zijn vitale toestand, is het feit dat hij pas twee jaar geleden zijn kaasmarktuitrusting aan de wilgen heeft gehangen. Wij interviewen Piet in het kader van 75 jaar bevrijding. Tijdens de oorlog heeft hij immers veel meegemaakt. Als kind lag Piet ‘s nachts wakker van de luidruchtige luchtgevechten, ’s morgens baande hij zich naar school een weg tussen de granaatscherven, met paard en wagen smokkelde hij vleeswaren langs de Duitsers de stad in en als klap op de vuurpijl boden zijn ouders vijf jaar lang onderdak aan een Joodse vrouw. Toch vraagt Piet zich bescheiden af of zijn verhaal interessant genoeg is voor de krant.
Piet Grootendorst kan op z’n zachtst gezegd terugkijken op een veelbewogen leven. Op jonge leeftijd verloor hij zijn vader, hij maakte een oorlog mee, verloor een kind, was uitbater van een kroeg, runde een hotel en was melkboer. Zijn verhaal begint op een boerderij in de Bijlmer, waar Piet als achtjarig jongentje woonde voordat de oorlog uitbrak. ,,Mijn vader en moeder waren boer en boerin. Vader slachtte zelf schapen om vlees aan restaurants en slagerijen te verkopen en mijn moeder maakte zuivelproducten.”
De polder waarin de familie Grootendorst woonde, werd vlak voor de Duitsers Nederland binnenvielen onder water gezet. ,,De Nederlandse overheid deed dit uit voorzorg. Het idee was om Duitse parachutisten geen geschikte landingsplek te bieden. Of om de opties in ieder geval te beperken. Na de onderwaterzetting stond het hele gebied blank. Alleen de boerderij van mijn vader was nog toegankelijk, maar de meeste grond eromheen niet. De boerderij lag erg afgezonderd, dus we hebben tijdens de oorlog niet veel last van moffen gehad”, herinnert Piet zich. ,,Door de onderwaterzetting was er niet genoeg grond meer voor de koeien om te grazen. Mijn vader ging dus op zoek naar een nieuw stuk grond. De geschikte plek vond hij een stukje verderop in Duivendrecht. Tijdens de oorlog huurden we een stuk land op de plek waar Ajax nu traint op de Toekomst. We brachten de koeien naar Duivendrecht, maar wij bleven een kilometer of vijf verderop in de Bijlmer wonen.”
Lees het hele artikel door Kevin Mooijer in de NIVO.