Jan Tuijp heeft nooit meer opgetreden: ‘Er stroomde BZN-bloed door mijn aderen, en opeens was dat over’
Tweeënveertig jaar lang maakte Jan Tuijp deel uit van BZN. Nog altijd wordt de basgitarist emotioneel wanneer hij aan hun afscheidsconcert denkt. Aan Story vertelt hij waarom.
Deze week wordt het afscheidsconcert van BZN in Rotterdam Ahoy uit 2007 op televisie uitgezonden. Maar de kans dat basgitarist Jan Tuijp (71) gaat kijken, is uiterst klein. ‘Ik heb ons allerlaatste optreden nog nooit teruggekeken,’ bekent Jan aan Story. ‘Ook niet op de dvd die ervan gemaakt is. Ik kan dat niet. Het is nu dertien jaar geleden, maar nog altijd raakt het me enorm.
Ik weet dat ik na afloop van het concert huilend in mijn kleedkamer zat. Ik zat er compleet doorheen. En ineens stond daar een camerateam om wat backstagebeelden te schieten voor de dvd-registratie. Ik weet niet eens meer of ik iets gezegd heb. Ik kon niet meer. Dat wil ik niet terugzien. Maar ook de beelden van het optreden hoef ik niet te zien. Ik denk dat ik weer stuk ga. Dat ik het emotioneel niet aankan. Ik herinner me het ook niet als een feestelijk concert. Van tevoren waren er vlag-getjes uitgedeeld, maar het enige wat ik vanaf het podium zag waren tranen bij de fans.
BZN was zo’n groot deel van hun leven geworden. En na 42 jaar stopten we ermee.’ Het was destijds de beslissing van Jan Keizer geweest. ‘In het begin had ik daar wel moeite mee, omdat ik door wilde gaan. Maar uiteindelijk heb ik me erbij neergelegd. Er is ook nooit ruzie tussen Jan Keizer en mij geweest. En zeker bij ons afscheidsconcert waren we echt één.’ Van tevoren had Jan gevraagd of hij de laatste noot mocht spelen. ‘Als enige heb ik het langst in de band gezeten. De laatste noot, de bes op de A-snaar, heb ik toen extra lang aangehouden.
Die gitaar hangt ook in mijn huis en op die laatste noot heb ik een diamantje laten zetten.’ Jan herinnert zich nog dat hij na de laatste noot zijn gitaar naast de gitaar zette, die zijn vader voor hem had gemaakt. ‘BZN is voor mijn hele familie belangrijk geweest. Ik kom uit een liefdevol, maar een-voudig gezin. Er was weinig geld en ik wilde dat het later anders zou zijn. Mijn vader werkte in een fabriek en was daar altijd een nummer. Totdat wij met BZN bekend werden. In Nederland en daarbuiten. Ineens werd hij door iedereen gezien en daar groeide hij van.
En voor mij was BZN mijn levensslagader. Daardoor leefde ik. Er stroomde BZN-bloed door mijn aderen. Maar na tweeënveertig jaar was dat dus ineens over. Alles waarvoor ik, en later ook mijn vrouw, had geleefd was weg. Ik heb het echt geprobeerd om naar de beelden te kijken. Samen met mijn Marie, maar we hebben het beiden nooit kunnen uitzien. Marie vindt het moeilijk om mijn emoties te zien.’