Die 1,5 meter was prima voor even, maar kost mensenlevens als het nog lang duurt
Saskia Noort schrijft wekelijks over nieuws dat haar raakt. De eenzaamheid slaat toe, ook bij de columniste. Ze vraagt zich af: wat is onze gezondheid eigenlijk waard als we alles waar we van houden daarvoor moeten laten?
We moeten leren leven in een 1,5 meter-samenleving, zei Rutte, en hoewel ik het snapte, moest ik toch huilen. Ik huil snel deze tijd. Als ik wegrijd bij mijn ouders en hen zie zwaaien door het raam. Wanneer ik een foto zie van verpleegkundigen in Wuhan die elkaar omhelzen als de lockdown (deels) wordt opgeheven. De tranen zitten hoog, de nachten zijn onrustig, vermoedelijk door alle wijn die ineens dagelijks gedronken wordt.
Maar ook door alle nieuwe regels die zo tegen het mens-zijn ingaan dat we bang zijn en ons heel eenzaam voelen, ondanks alle Zoom- en houseparty’s op de iPad, ondanks lieve kinderen, vrienden en Instagramstories van Hollywoodsterren die harten onder de riemen proberen te steken. Koning Willem-Alexander mag dan denken dat we het coronavirus niet kunnen stoppen, maar wel het eenzaamheidsvirus, dat is natuurlijk niet waar.
De eenzaamheid ligt als een zware kriebelige deken over ons allemaal. De bejaarde die onbepaalde tijd moet zien door te brengen zonder een kind of kleinkind te kunnen knuffelen, zonder dagelijkse wandeling. De ondernemer die machteloos moet toekijken hoe zijn bedrijf verkruimelt. De artiest met de lege agenda die steeds maar moet lezen dat het nog wel jaren kan duren. De zorgverlener die dag en nacht werkt.
De stellen die tot elkaar veroordeeld op een bovenwoning zitten met drie kleine kinderen, de een ontslagen, de ander thuiswerkend, de kinderen de boel slopend. De zieken die geen idee hebben wanneer ze hulp moeten inschakelen, niet getest worden en nachten angstig naar adem liggen te happen. De singles, van wie ik er een ben, die alle hoop op liefde moeten laten varen. De kinderen en vrouwen die nu 24 uur per dag met hun verslaafde, bipolaire, agressieve ouder of partner zitten opgesloten.
Huidcontact verzacht pijn, laat onze bloeddruk dalen, vermindert de stresshormonen
De gehandicapte kinderen in instellingen, die zich afvragen waarom hun ouders niet meer komen, waarom ze hen niet mogen aanraken. Alle mensen met een contactberoep die niet kunnen werken en ook geen recht hebben op de zzp’er-regeling. De gezinnen die aftellen tot 28 april, hopend dat de kinderen weer naar school kunnen en zij weer aan het werk, dat hun zuurverdiende vakantie doorgaat en ze alsjeblieft met vrienden een bbq mogen doen.
Wat is onze gezondheid eigenlijk waard als we alles waar we van houden daarvoor moeten laten? Waar leven we voor? Sommigen voor God, sommigen voor het sporten en om foto’s van hun mooie lijf op Instagram te zetten. Sommigen voor hun vak, om de wereld te redden. Sommigen om het leven van anderen te verzieken. Maar de meesten leven uiteindelijk voor de liefde en die kan niet zonder intimiteit.
Huidcontact is een primaire levensbehoefte, onze lichamen hongeren ernaar. Het verzacht pijn, laat onze bloeddruk dalen, vermindert de stresshormonen, geeft ons een blozende gloed en verbetert de spijsvertering. Ik ben ervan overtuigd dat het ook wonderen doet voor onze weerstand. En daarom huil ik bij het zien van knuffelende verpleegkundigen. Die 1,5 meter was prima voor even, maar zal, als het nog heel lang gaat duren, ook mensenlevens kosten.