Kees en Jannig voelen zich bevoorrecht…

,,Als we op vakantie nog wel eens in zo’n kathedraal komen, steek ik altijd een kaarsje op, met als wens dat het zo mag blijven”, begint Jannig ‘Skien’. ,,Al onze vrienden, de werkploeg van mijn man Kees, de kaartploeg, de buurman, mijn enige broer en mijn schoonzoon Kees, ze zijn er allemaal niet meer en wij zijn er nog steeds. We beseffen dat we bevoorrecht zijn. Natuurlijk hebben we zoals iedereen onze ups en downs, maar we hebben het goed en hebben het na 52 jaar huwelijk nog steeds heel leuk samen.”

Een huwelijk dat op z’n zachtst gezegd bijzonder begint. Jannig: ,,Mijn moeder werd weduwe toen ik drie was en mijn broer negen maanden. Mijn vader overleed aan zijn nieren. Dat kon destijdsnog gebeuren. Mijn moeder wilde niet met een man met een botter en zes kinderen. Daar had ze geen zin in, dus is ze heel lang alleen geweest. Tot ze – wij waren inmiddels volwassen – een vertegenwoordiger uit Alkmaar tegenkwam. Daar trouwde ze mee en omdat hij in Alkmaar wilde wonen, ging mijn moeder met hem mee. Mijn broer en ik wilde in Volendam wonen, maar mochten pas in het huis blijven als Kees en ik zouden trouwen.” Kees Smit is in dit geval Kees Vais. ,,Dus trouwden we tien dagen na mijn schoonmoeder. Ik wilde namelijk niet met mijn schoonmoeder samen op het altaar staan. We kregen er ook gelijk een kind van achttien bij, want mijn zwager trok direct bij ons in.”

Lees meer door Jan Koning in de NIVO.