In de kerk brandt ’s avonds weer licht

Een ruimte in huis die bijna volmaakt is. Deze keer: een 19de-eeuws kerkje dat werd verbouwd tot woonhuis. „Alles moest perfect zijn.”

Niet elke huizenzoeker zal vallen voor een leegstaand, onttakeld kerkje uit 1891. Geen kolossale kerk, en schilderachtig gelegen op de hoek van twee grachten, maar toch: voor een eengezinswoning best aan de hoge kant. Arjan Hartong, opgegroeid in Volendam, zag het Edamse kerkje meteen zitten als woning. „Ik dacht: dit kan wel wat worden.” En zie, uit zes biedingen koos het kerkbestuur die van hem en zijn vrouw. Medina Alic: „Het sprak hen aan dat er gewoon een gezin in zou komen en dat de tuin niet werd volgebouwd met appartementen.”

Het werd een hartveroverend huis. Zonder galm, ’s winters behaaglijk warm, ’s zomers prettig koel. Een zee van ruimte, praktisch ingedeeld – met een bad in de nok en een inloopkast voor het speelgoed van Armin (4). Ook zijn oude aard verloochent het huis niet. De boogramen in de voorgevel zijn er nog, en komen terug in drie hoge puien in de oorspronkelijk blinde achtermuur. Bovenin zie je de originele houten dakconstructie.

Lees hier het hele Premium artikel op de site van het NRC.