In hokjes denken is het probleem niet, onverdraagzaamheid wel
Op mijn zeventiende kwam ik uit de kast als lesbisch.
De zin die ik van veel mensen heb gehoord is: “Het zou fijn zijn als al die labels er niet meer toe doen en uit de kast komen niet meer nodig zou moeten zijn.” Hoewel het ideaal klinkt om niet meer te hoeven uitleggen aan wildvreemden dat je mannen nou eenmaal niet ziet zitten, is dit geen realistisch beeld. Helaas is het grootste percentage van de samenleving nou eenmaal hetero en houden mensen ervan om je als persoon in een hokje te duwen. Het is fijn dat er labels zijn om te omschrijven hoe je je identificeert, maar het zou niet meer zo leidend moeten zijn als het nu is.
Voor mij was het heel prettig om eindelijk een label te vinden dat goed bij me past. Het was alsof ik veel schoenen had aangepast die niet pasten en eindelijk mijn glazen muiltje had gevonden. In dat opzicht is het “in hokjes denken” voor mij iets positiefs. Veel mensen hebben echter nooit hun glazen muiltje moment, en voelen zich er beter bij om geen (of juist een heel specifiek) label op hun seksualiteit of genderidentiteit te plakken. Op de een of de andere manier veroorzaakt dit kortsluiting bij veel mensen. Met name bij de wat oudere mensen onder ons. Waarom maakt het zoveel los als iemand zich niet identificeert met de labels die we allemaal kennen?
Lees hele blog op de site van enClave.
enClave vormt een onafhankelijk non-profit schrijverscollectief (binnen een stichting i.o) met een vierkoppige hoofdredactie die naast eigen maandelijkse bijdragen een coachende rol vervuld. enClave heeft geen uitdrukkelijke politieke maatschappijvisie. Wij vinden het belangrijk dat jongeren uit met name Edam-Volendam in een breder cultureel perspectief schriftelijk van zich kunnen laten horen, en zich hierin ook kunnen blijven ontwikkelen.