Manons tragisch omgekomen zus leeft voort in haar dochter: ‘Anja zit in heel mijn hart’

Manon Koning-Kok (38), haar zus Anja raakte zwaar verbrand in de Nieuwjaarsbrand, maar behoorde tot de groep overlevenden. Tot zij ruim een half jaar later, mede door medische nalatigheid, alsnog bezweek. Het leed van de tragiek is tot in de vezels voelbaar, toen en tot op de dag van vandaag.

,,De diepte in gaan, is inmiddels niet meer alledaags”, erkent oudste dochter Manon. ,,In de aanloop naar dit gesprek heb ik stap voor stap, die avond, de nacht én het proces daarna weer beleefd. En ik merkte dat ik bepaalde dingen al was vergeten. Eigenlijk kon ik de verhalen die al in de Nivo hebben gestaan, niet lezen.” Graven is pijnlijk. ,,Maar het heeft ook een mooie kant. En ik doe het ook, zodat Anja niet wordt vergeten. Als ik er aan terugdenk, lijkt het korter geleden dan twintig jaar. Daar tegenover staat dat zij langer dood is, dan dat zij heeft geleefd en er is in de tussentijd zoveel gebeurd. Ik ben inmiddels zelf moeder van twee kinderen, Travis wordt twaalf jaar en Zola is negen. Als je het zo bekijkt, lijkt het juist lang geleden.”

,,Als ik terugdenk aan toen, denk ik aan onze thuissituatie. De gezelligheid, de vakanties met ons gezin. En als mijn man Jack, waarmee ik toen al verkering had, bij ons thuis sliep, zaten we op zondagmorgen samen met z’n allen aan de tafel. Anja was een vrolijke meid en ik kan me niet herinneren dat zij ooit chagrijnig is geweest.”

,,Anja zit in mijn hele hart…” Er valt een stilte. ,,In een paar liedjes zitten herinneringen aan haar. Liedjes van de begrafenis en van Anouk, waar zij fan van was. Of Brown eyed girl, van Van Morrison. Dat vond zij een mooi en gezellig liedje en de tekst was van toepassing op haar. Als ik zo’n liedje hoor, of soms iets anders, kunnen de tranen zo ineens gaan lopen. Met de kinderen willen we nog mooie reizen maken – zoals de laatste twee jaar naar Schotland en IJsland – en dan is het ook mooi als een bepaald liedje uitgroeit tot het vakantieliedje.” Jack: ,,Zó mooi om dan in je ooghoek die kinderen mee te zien zingen. Dat is een herinnering voor altijd.” Alles is vergankelijk, behalve mooie herinneringen, die gaan altijd met je mee.

Lees meer door Eddy Veerman in de NIVO.