Herinneringen aan De Hemel: Barkeeper en dj Jan Tol terug naar plek des onheils: ‘Mooie tijd overheerst’
Jan Tol (schoen), barkeeper én de dj van die avond. 19 jaar destijds. Voor het maken van de foto gaan we naar De Hemel. Terug naar toen. Naar die plek van ongeremd vertier, veranderd in ongekend verdriet. Het maakt hem weemoedig. Verlangend naar die jeugdtijd. ,,Ook al eindigde het abrupt en vreselijk, voor mij is het – voor altijd – een positieve plek.”
,,Ongelofelijk.” Dat ene woord, dat zoveel lading dekt, herhaalt hij wel een aantal keren. ,,Ik ben hier in het eerste jaar een paar keer geweest en toen hing er nog die ‘verbrande’ lucht, maar die is er nu uit.”
Hij toont zijn meegenomen draaiboek met liedjeslijsten. ,,Dit boek is in de maanden na de ramp door iemand meegenomen, maar werd jaren later bij mij aan de deur gebracht. Het is redelijk in tact, maar hoe verder je gaat, hoe meer verschrompeld het is, door de hitte. Het boek heeft thuis een vast plekje op mijn studie- en werkkamer.”
Hij neemt alles weer even in zich op. De barkrukken, tafels, de vloer. Waarop werd gedanst en gesprongen, maar plots een generatie lag, over elkaar heen, bijna levenloos. De opnieuw verwonderde ogen gaan naar het plafond en de haakjes waar de kerstversiering aan hing. De gekrompen posters, de geschreven woorden op spiegels.
,,Ik vergeet het nooit meer en ik wil het ook niet vergeten. Ik ben dankbaar voor die fantastische periode. Ondanks het verschrikkelijke einde, haal ik er het positieve uit. Ik denk dat er velen met mij op die manier naar kunnen kijken. Waarbij ik me zeker realiseer dat het voor velen ook een drama voor het leven is geworden. Zoals de ouders die hun kind verloren. Die mensen leven al twintig jaar met een gevoel dat wij als overlevenden niet kennen en hopelijk ook nooit leren kennen.”
De decembermaand is weer begonnen. ,,Altijd als de Kerst nadert, denk ik er weer even aan en voel ik het aan mezelf.” Hij kijkt nog één keer De Hemel in. ,,Dit moet behouden blijven. Dan kunnen wij en de volgende generatie aan hún kinderen vertellen en laten zien wat er is gebeurd.”
Lees meer door Eddy Veerman in de NIVO.