Cor ontsnapt aan de dood en geniet dankzij Elina weer van het leven

De jaarlijkse collecte van de Hersenstichting vindt volgende week niet huis-aan-huis plaats, maar online. Het belang van doneren zit verweven in het verhaal van Edammer Cor van der Meer (63). Hij viel in oktober 2017 van de trap en kwam ongelukkig op zijn hoofd terecht. De muziekliefhebber liep hersenschade op en werd per ambulance naar het ziekenhuis gebracht, waar hij onmiddellijk een schedellichting onderging. De daaropvolgende weken gingen Cor en zijn familie door een regelrechte hel. ,,Hij reageerde nergens op”, zucht zijn vrouw Elina. ,,De situatie kwam tot het punt waarop we van de neuroloog te horen kregen dat we ons moesten gaan voorbereiden om afscheid van hem te nemen. Cor zou hier eigenlijk niet aan tafel hebben gezeten…”
,,Het was half één ’s middags en ik stond op de achterstraat de auto te wassen”, herinnert Elina zich. ,,Ik werkte als postbode en zou me net klaar gaan maken om mijn postronde te lopen.” Eenmaal in haar huiskamer aangekomen, beleefde de Edamse de schrik van haar leven. ,,Ik zag Cor onder aan de trap liggen en zag gelijk dat het foute boel was. Onze zoon David stond over hem heen gebogen. Cor reageerde niet meer. Ik stond letterlijk aan de grond genageld. ‘We moeten de AED halen!’, riep ik, maar David reageerde: ‘nee, ma. Hij is op zijn hoofd gevallen…’ Ik zakte door mijn knieën en ben naast hem gaan zitten. Ik hielp Cor in een zittende houding en zag dat er bloed uit zijn oren liep. Hij kwam een beetje bij en kon alleen maar uitbrengen: ‘dit gaat niet goed, dit gaat niet goed.’ In de tussentijd hebben we 112 gebeld. Op dat moment realiseerden we ons niet dat dit moment zo’n impact op al onze levens zou gaan krijgen.”
Na de scan werd Cor terug naar de afdeling gebracht, waar hij zijn bewustzijn volledig kwijtraakte. Elina zucht: ,,Ik ben de gang op gerend om een verpleegster te halen. Ze hebben Cor toen volledig klaargemaakt voor een operatie in het AMC en David en ik werden apart geroepen in een kamertje. Een verpleger bereidde ons enigszins voor op wat Cor te wachten stond. ‘Ze gaan een schedellichting doen in het AMC en we weten niet hoe dat af gaat lopen. Hij kan komen te overlijden. We kunnen er nog niks zinnigs over zeggen. De kans dat hij het niet gaat halen is aanwezig…’ Onze wereld stortte in.”
Onderweg naar het AMC aangekomen belde Elina hun dochter Esther en Cors broers om ze van het vreselijke nieuws op de hoogte te brengen. ,,Cor onderging een operatie die drie en een half uur duurde. Na afloop kwamen twee verplegers ons in de wachtkamer vertellen hoe het was gegaan: ‘De operatie is achter de rug. Uw man heeft het overleefd, maar hij wordt in kunstmatige coma gehouden. We weten niet hoe het gaat aflopen.’ Je bent volledig radeloos op zo’n moment. Het enige dat je op de been houdt, is dat je omringd bent door familie.”
Sindsdien voert Elina het woord voor Cor, zo ook tijdens dit interview. ,,Cor zou eigenlijk niet meer in leven zijn, laat staan praten”, licht Cors rots in de branding toe. ,,Praten vergaat hem steeds beter. Hij gaat al meer woorden gebruiken en vormt steeds mooiere zinnen, maar een uitgebreid interview geven zit er helaas nog niet in. Misschien gaat dat ooit weer lukken.”
Elina went zich tot Cor, pakt zijn hand stevig vast en kijkt hem liefdevol aan: ,,Dat wordt ons volgende doel, hè Cor?” Dankzij Elina’s vastberadenheid staat haar man weer waar hij staat. Tegen de adviezen van chirurgen en familie in gaf ze haar baan op om mantelzorger te worden. Haar huiskamer veranderde in een privé revalidatiecentrum dat ingedeeld werd met één doel: haar geliefde man weer op de been krijgen. Maar de weg naar huis bleek nog lang en zwaar voor Cor…
,,In het AMC werd Cor in kunstmatige coma gehouden totdat de druk op zijn hoofd afnam. Vervolgens werd de slaapmedicatie stopgezet en vanaf dat moment was het hopen en bidden dat hij weer bij zou komen. Ik kwam iedere dag bij hem, soms twee keer per dag. We probeerden van alles bij hem, maar Cor reageerde nergens op. Het zag er heel slecht uit.”
Lees meer in de NIVo door Kevin Mooijer.
