Kees Pet deed vooral zo min mogelijk
Hij is de hoop van zijn vader en moeder als het op studeren aankomt, maar of hij deze druk ook aankan, is een ander verhaal. Kees ‘Pet’ Tuijp is wat men noemt een recalcitrante tiener, maar als het er echt op aankomt, geeft hij meer dan thuis.
,,Ik heb het aan mevrouw Kloost, mijn mentor destijds, te danken dat ik qua school weer op het juiste pad kwam. Zij belde wekelijks mijn schoolresultaten door aan mijn ouders, dus moest ik weer even de zeilen bijzetten. De resultaten waren er uiteindelijk ook weer naar. Ik had geen negens en tienen, maar toch altijd wel een zes, zeven of een acht en ik hoefde daar niet superveel voor te doen. Ik wist precies wat ik er in moest steken om het voor elkaar te boksen.”
,,Ik was ook niet altijd aanwezig. Leerplicht? Ja, klopt maar ik lag vaak gewoon op bed en had de eerste twee uur standaard vrij. We hadden nog zo’n oude, iconische PTT-telefoon. Niet met zo’n draaischijf, maar wel met van die toetsen. Dan legde ik gewoon boven de hoorn ernaast en waren mijn ouders ook onbereikbaar. Zo rond de derde begon het toch wel te dagen bij de leraren en ben ik ook nog eens geschorst vanwege mijn overvolle absentielijst.”
,,Het leek een utopie. Kees ‘Pet’ Tuijp als directeur van Molenaar & Zwarthoed. Het was op dat moment ook helemaal nog niet aan de orde. Ik zou eerst naar de Hogere Hotelschool. Was daar zo heilig van overtuigd, dat ik me helemaal niet ingelezen had over hoe of wat. Dus toen het eenmaal zo ver was, was ik totaal niet voorbereid. Had mezelf er niet eens op gekleed en nadat bleek dat er van de 1200 inschrijvingen maar 200 de school zouden halen, kocht ik eieren voor mijn geld. Ik besloot naar de HES te gaan en Management, Economie en Recht te gaan studeren. Waarom? Als je het echt niet meer weet, ga je rechten studeren, haha!” ,,Inmiddels zijn we ruim veertig diploma’s en certificaten verder. Of mijn leraren dit ooit hadden verwacht? Nou, denk het niet. Lange neus? Nee, dat zeker niet. Ik heb mijn schooltijd echt als ontzettend leuk ervaren en kijk er met een warm gevoel op terug. Of de leraren ook met een warm gevoel aan mijn aanwezigheid terugdenken, dat zul je echt even aan hen moeten vragen.”
Lees meer in de NIVO door Jan Koning.