Nieuwe rector Don Bosco College gaat grote uitdaging aan: Bezuinigen en vernieuwen
Een organisatie die weelde gewend was, door een bezuinigingsoperatie loodsen: Kees Laan (61) had voor een relaxtere job kunnen kiezen, maar zocht de uitdaging op. De broekriem van het Don Bosco College moet flink worden aangetrokken en door de dialoog aan te gaan, hoopt de Purmerender draagvlak te creëren. En parallel lopend aan dat proces de school een nieuwetijds gezicht te geven. ,,Die bezuinigingsslag geeft reuring. Als het stof volgend schooljaar is neergedaald, kunnen we verder bouwen. Aan bijvoorbeeld flexibeler onderwijs.” Dat is niet zijn enige stip aan de horizon. ,,Wat zou het mooi zijn als de Triade en het Don Bosco College samen breed en compleet onderwijs neerzetten voor onze gemeenschap, binnen een campus”, filosofeert hij hardop.
,,Ik had nog nooit voor een type ‘brede schoolgemeenschap’ gewerkt. Op het moment dat ik in de jaren zeventig voor onderwijs koos, bestond de middenschool nog. Dat lijkt een beetje op het DBC: een brede schoolgemeenschap van alle niveaus, waarop je zolang mogelijk bij elkaar blijft en dan de definitieve keuze maakt tussen VMBO, HAVO en VWO. Of alle kinderen bij elkaar in de klas moeten blijven zitten, dat moet je afwegen. Als ze op een bepaald moment uit elkaar gaan, is dat prima. Maar dat ze elkaar blijven tegenkomen in zo’n gemeenschap, is belangrijk. Ik ben vóór zo’n brede scholgemeenschap, dus dit was een unieke kans. Én er ligt hier een fikse uitdaging. Ik heb een stevige opdracht mee gekregen.”
,,Ik krijg van veel mensen terug dat het DBC heel erg naar binnen gekeerd is geweest. Daarom ben ik bezig met het opzetten van een veldadviesraad: mensen van buiten die mee willen denken. Conrector Henk Rollingswier en ik zijn laatst bijvoorbeeld aangeschoven bij het Toeristisch Platform. Zij hebben bijvoorbeeld behoefte aan stagiaires uit onze school. In mijn ideale school gaan leerlingen op bepaalde middagen op projectbasis stagelopen bij een restaurant. Dan leren kinderen die middag veel meer dan hier in de klas door te brengen. Maar om dat te realiseren, is een proces van de lange adem.”
,,Waarbij ik tevens besef dat de docent het moeilijk vindt om zijn of haar leerling los te laten. Zeker als kinderen minder uur les zouden krijgen. Dat komt voort uit hun zorg van de leerlingen Halen ze dan nog wel dat goede resultaat? Ik denk: laat ze los en geef ze verantwoordelijkheid. We moeten bezuinigen, maar we willen ook een slag slaan in de flexibilisering. Net zoals in Krommenie werken met een zogeheten flexband. Dat kan in het eerste en laatste uur zijn. Voor dat uur kun je bijvoorbeeld een huiswerkklas inrichten, of zorgen dat er docenten beschikbaar zijn om extra begeleiding te geven. Zo kun je maatwerk bieden voor de kinderen die dat nodig hebben.”
Lees meer in de NIVO door Eddy Veerman.