Hier wonen wij: Villa Kakelbont in Kwadijk

Als jong meisje droomde Lilian van een Pippi Langkous Huis én vier kinderen. Die droom is uitgekomen. Samen met haar man Marc, drie dochters, een zoon - en honden, katten, kippen, een ezel, twee shetlandpony’s en twee minivarkentjes - woont ze in een imposant bouwwerk: de voormalige watertoren in Kwadijk. Wat maakt deze unieke woontoren van 45,5 meter hoogte tot een Villa Kakelbont? “Dat is de manier waarop wij hier met z’n zessen wonen. Het is dat sfeertje. We ervaren hier extreem veel vrijheid, zowel letterlijk als figuurlijk.”

Voor veel mensen in de gemeente Edam-Volendam, en vooral voor de inwoners van Kwadijk vormt de watertoren een baken in het landschap dat zich met name kenmerkt door uitgestrekte weilanden, sloten en hier en daar wat huizen. Het is met name die prachtige omgeving geweest waardoor het echtpaar Speeckaert verliefd werd op deze watertoren. Ruim twintig jaar geleden besloot eigenaar PWN vijf watertorens in Noord-Holland te koop aan te bieden nadat de daadwerkelijke functie van deze watertorens ophield te bestaan. Met een bankgarantie en een ijzersterk plan op zak schreven Lilian en Marc zich in voor de openbare inschrijving voor Watertoren Kwadijk. Net als 87 anderen. Een van die 87 anderen was naar horen zeggen Maup Caransa, maar dat terzijde.

“Deze watertoren heeft een mooie plek midden in het dorp Kwadijk. Er is veel ruimte omheen maar je maakt toch deel uit van de gemeenschap. Dat is wat ons erg aantrok. En natuurlijk het bouwwerk zelf. We zagen direct de vele mogelijkheden die de toren in zich had. Maar dat het een enorme uitdaging zou worden om er een echt woonhuis van te maken begrepen we ook wel. Alle credits gaan wat ons betreft, natuurlijk naar de Belgische architect Hendrik Tytgat, maar vooral ook naar aannemer Piet Visser uit Warder. Zij begrepen dat wij er bovenop zaten. We wilden zoveel mogelijk zelf doen. Samen vormden we een hecht team.”

6000 kuub inhoud

Mede dankzij een ijzeren discipline was het mogelijk dat van de watertoren een woonpaleis werd gemaakt. “Zonder uitzondering hebben we daar al onze vrije tijd, van vrijdag- tot zondagavond, doorgebracht. Geen tijd voor verjaardagen of voor familiebezoek. Het was naar je werk en daarna naar Kwadijk. We gunden ons alleen een kleine koffiepauze.” In het voorjaar van 2000, een kleine drie jaar na de aankoop, trok het echtpaar met baby Bo vanuit hun Amsterdamse flat van 60 vierkante meter naar het woongebouw met 6000 kuub inhoud. Maar de afwerking - en niet te vergeten de tuinaanleg - ging onvermoeibaar verder.

Elf verdiepingen

De buitenkant van de achthoekige watertoren bleef zo goed als intact. Het interieur was een ander verhaal. In totaal bestaat de toren uit elf verdiepingen die allemaal een specifieke functie hebben, van hal, woonkamer en slaapkamers tot sportruimte, speelkamer, badkamer en zolder. Op 37 meter hoogte werd de woonkamer en keuken gesitueerd, daar waar voorheen zich het bovenste waterbassin bevond. De onderste waterbak is getransformeerd tot vijver, compleet met goudvissen. In de badkamer, aan beide zijden van het ligbad, bevinden zich nog twee (van de oorspronkelijk drie) waterbuizen waar in vroeger tijden het drinkwater voor de regio doorheen gepompt werd.

Lift

Het laatste huzarenstukje: een lift midden in de toren. Voor de zes gezinsleden is het vrij normaal om van hal naar woonkamer te zoeven. Voor de bezoeker die voor de eerste keer de watertoren betreedt is het meer dan bijzonder om een klein reisje door het binnenste van de toren te maken, met name omdat de kleine lift - waar je maximaal met drie mensen plus hond of kat inpast - glazen wanden heeft. Dus kun je nog net even, voor je aankomt in de woonkamer, een blik werpen op de vissen die rondzwemmen in de grote vijver. In de woonkamer is het uitzicht adembenemend.

Zicht op tata Steel

En het is vooral dat uitzicht waar Lilian, ook al woont ze nu al ruim twintig jaar in deze woontoren, nog steeds van geniet. “Aan de voorzijde kijken we uit over weilanden, sloten en het Markermeer en aan de achterkant zie je met helder weer Purmerend, Zaandam en de Rembrandttoren liggen en soms zelfs Tata Steel in IJmuiden. Ik kijk nog steeds heel bewust naar dit prachtige uitzicht dat nooit hetzelfde is.

Dan weer een regenboog, een zonsopgang, een regenbui die je aan ziet komen, een zwerm ganzen. Dan besef ik dat het heel bijzonder is om hier te wonen. Tegelijkertijd vinden wij ook veel dingen gewoon.Wij kunnen hier bijvoorbeeld zoveel lawaai maken als we maar willen. We hoeven geen rekening te houden met buren. Onze kinderen weten niet beter. Ze vinden het hier fijn, maar dat komt niet per se omdat we wonen in deze toren. Het is gewoon de plek waar ze zich thuis voelen.”

En dat geldt ook voor vriendjes van de kinderen. “Ik weet zeker dat die hier niet komen omdat wij in een watertoren wonen. Die komen hier voor het sfeertje. Omdat we met z’n allen gezellig aan de lange tafel zitten te eten of omdat ze graag spelen met onze kinderen en de beestenboel.”

Uit het oog

Zijn ze elkaar dan nooit eens kwijt? In een toren met elf verdiepingen met in totaal een vloeroppervlak van 1100 vierkante meter kun je elkaar gemakkelijk uit het oog verliezen. Dat gebeurt met regelmaat, bevestigt Lilian. “Vroeger gebruikten we vaak de intercom. Tegenwoordig bel je even met je mobiel, of stuur je een app. Op die manier kom je er snel genoeg achter waar iedereen zich bevindt.” Een trap is er ook. Dat moet ook wel volgens Lilian. “Stel dat er brand uitbreekt. Maar die trap heeft zovéél treden. Ook al ben je nog zo getraind, je loopt niet zomaar even van beneden naar boven. Dus de lift wordt intensief gebruikt, ja.”