Prachtige oldtimers in Volendam

Ik heb nooit vernomen dat we in Edam-Volendam de PVV hebben als partij.

"Waarom denkt deze patatboer meer rechten te hebben dan andere burgers? Die Volendammer visboer Drum bij de AH in Edam mag daar toch ook zijn kar niet 24/7 laten staan?"

Die visboer staat elke dag in een andere plek. De patatboer niet. Die moet dus elke avond en ochtend zijn kar heen en terug slepen van hetzelfde parkeerterrein naar hetzelfde andere parkeerterrein. Beetje onzinnige actie, omdat dat een regeltje is en een ander zich er misschien op kan beroepen dat ze ook mogen blijven staan. Die patatboer heeft er niet om gevraagd dat zijn winkel affikte. Dat is toch een wezenlijke andere situatie.
Zoeken naar een werkbare permanente oplossing lijkt me beter dan steeds op dat regeltje te wijzen. Uiteindelijk blijft de situatie zoals hij is met het verschil dat die kar in de nacht ergens anders staat. Dat is dus een hoop werk voor niks, omdat iemand met een regeltje loopt te zwaaien.

Toen Snaar nog stemde, voordat de Universele wijsheid de regie van haar over nam, stemde ze op de VVD. Wiegel, Bolkie. Veel Vrije Dagen.

Het boek van Pim, de Puinhopen van Paars, heeft ze gelezen en tot cliché bestempeld.

Vanaf die Paarse Puinhopen was het klaar voor Snaar.
Ergens OP stemmen betekent ermee IN stemmen, met andere woorden: stemmers nemen geen verantwoordelijkheid voor zichzelf en dat was aan Snaar niet besteed. Doei! Vrijheid Blijheid. De VB dus.

Alles wat zich op dit moment voordoet heeft een oorzaak, een reden en een bedoeling.

Geniet er maar van.

Vooral van dat ‘boekie’ hoe je de drie donkere nachten van de ziel doorkomt.

@John: Inderdaad, al heeft dat niets te maken met financiële waarde, want daar smaakt jouw opmerking naar. Naar geld. En macht.

Snaar heeft direct na de Mariaschool dat obsessieve bidden - waar ze overigens met open ogen nooit aan meedeed - vervangen door vanuit haar Hart te wensen, te visualiseren en te doen alsof ze ‘het’ al heeft, waardoor de realisatie ervan vanzelf volgt.

Zodoende heeft Snaar alles wat haar hartje toekomt, haar kinderhand is gauw gevuld en het is nooit te laat voor een gelukkige jeugd.

Snaar heeft geen verkeerde school gekozen, want er was alleen maar keuze tussen Don Bosco, de Technische School Edam en de Huishoudschool.
Dus dan maar de minst erge.

Snaar mocht daar zéker alles, want negeren was geen optie.
Een paar leraren hebben erg hun best gedaan om Snaar te omzeilen, dus schreef ze haar bevindingen daarover achter op het schoolbord.

Dat op een gegeven moment wel een keertje wordt omgeklapt en dan mag de ‘maister’ lezen wat er staat.

Dat schrijven achterop het schoolbord - Groot-Waterland - heeft ze tot kunst verheven.

Gewoon, omdat ze voordat ze naar school ging al kon schrijven.

Altijd leuk.

Boerenpartij / latere populistische partijen. Deze partijen waren het meest kritisch op de komst van gastarbeiders. Vreesden culturele spanningen en economische concurrentie. Maar ze bleven relatief klein en hadden beperkt invloed op beleid.

VVD – economisch voor, cultureel terughoudend. In de jaren ’60: positief over gastarbeiders vanwege behoefte aan arbeidskrachten (economisch liberaal). In de jaren ’70: kritischer over blijvende vestiging en gezinshereniging. Men zag integratie vooral als verantwoordelijkheid van de migrant. Maar ook hier: geen afwijzing van gastarbeid als concept.

CPN (communisten) – sterk voor gelijke rechten. Voor gastarbeiders, maar vooral gericht op het bestrijden van uitbuiting. Waren tegen werving door werkgevers die gastarbeiders onderbetaalden. Zagen gastarbeiders als volwaardige arbeidersklasse die beschermd moest worden.

De werving van gastarbeiders uit landen als Spanje, Italië, Turkije en Marokko begon al in de jaren ’50 en ’60, ruim vóór de periode-Den Uyl.
Toen Den Uyl in 1973 premier werd, was het actieve wervingsbeleid al stopgezet (officieel in 1974). De meeste gastarbeiders waren dus al in Nederland.
Den Uyl en de PvdA stonden over het algemeen positief tot sociaal-progressief tegenover arbeidsmigranten.

Hij vond dat Nederland een morele verantwoordelijkheid had om mensen die hier waren goed te behandelen en te laten integreren. De regering-Den Uyl legde de nadruk op verbetering van huisvesting, rechten van werknemers en gezinshereniging, niet op het terugdringen van migratie. Hij was dus niet tegen de komst van Turkse en Marokkaanse gastarbeiders, maar vond wel dat Nederland moest nadenken over een goed integratiebeleid toen duidelijk werd dat veel gastarbeiders bleven.