Naar de inhoud

Zoontje Milan van Niels en Karen na geboorte gediagnosticeerd met spierziekte Duchenne

Bron: NIVO

,,Twee weken terug viel Milan en bezeerde hij zijn voet. Hij kon bijna twee weken niet meer lopen. Dan ga je gelijk uit van het ergste…”, zucht Niels Karhof. ,,Na dagenlang in de stress te hebben gezeten, stuurde mijn vrouw Karen een filmpje waarop te zien was dat ons zoontje weer rondliep. Ik heb die middag tranen van vreugde gehuild.” Vlak na de geboorte van Milan (3) werd bij hem de ernstige ziekte Duchenne spierdystrofie gediagnosticeerd. Sindsdien zijn momenten van vreugde schaars voor Niels en Karen.

Hadden we de keuze gehad, dan hadden we ervoor gekozen om pas op latere leeftijd te ontdekken dat Milan Duchenne heeft. In dat geval hadden we ten minste nog een paar onbezorgde jaren gehad samen. Nu is het zo dat Milans verjaardagen mij zwaar vallen. Binnenkort wordt hij vier, dat is de leeftijd waarop doorgaans de verschijnselen echt zichtbaar worden.” Karen zucht: ,,Ik denk dat wij al wel eerder aan de bel hadden getrokken. Milan ging later lopen, hij gaat nu pas wat beter praten, hij is bang om te vallen en hij redt het zelf gewoon niet zo goed. Het komt allemaal wel, maar het duurt alleen wat langer. Gelukkig heeft hij zelf heel goed door wat hij wel en niet kan. Andere jongetjes van drie, vier jaar oud rennen, springen en vliegen door de buurt, maar Milan is erg voorzichtig. De glijbaan is bijvoorbeeld al een obstakel voor hem.”

‘Je krijgt zoveel je aankunt’, wordt er wel eens gezegd. Op basis van dat credo kan geconcludeerd worden dat Niels en Karen beiden over een leeuwenhart beschikken. De jonge ouders hebben een bovenmatige portie doorzettingsvermogen. De diagnostisering van Duchenne spierdystrofie bij hun jongste zoontje is niet de eerste beproeving van het Volendamse stel, maar met elkaar lijken ze alles aan te kunnen. Samen met hun mooie gezin blijven Niels en Karen genieten van het leven. ,,We hebben onlangs een Canada-potje gemaakt”, sluit Niels af. ,,En we gaan die reis pas maken op het moment dat de jongens een leeftijd hebben bereikt waarop ze beseffen waar ze zijn geweest. Hopelijk kunnen we dat avontuur aangaan voordat Milan aan een rolstoel gebonden is, maar dat we er samen naartoe gaan, dat staat vast.”

Lees meer in de NIVO door Kevin Mooijer.

Wil je Niels en Karen ook bijstaan in hun missie om geld in te zamelen voor onderzoek naar Duchenne spierdystrofie, het verbeteren van medische zorg en een beter toekomstperspectief voor iedereen met Duchenne? Doneren kan nog steeds! Op www.duchenneheroes.nl/niels-karhof-team-karhof kan je – desgewenst anoniem - je steentje bijdragen.

3 reacties

Nog 1000 van de 1000 tekens

Je e-mailadres wordt niet getoond en alleen gebruikt om je op de hoogte te houden van antwoorden.

  • Maar de school die eruit voortkwam, het Waterlant College, was een echte, goede, vrolijke school. Bevlogen leraren, ook paters. Niks misbruik. Aandacht. Later bestormd door leerlingen uit Waterland. Ook Volendam.

    Pater Van Iersel. Uit een gegoede Brabantse familie. Op bezoek in Volendam. Stomverbaasd. Om zijn leerlingen, goed in wiskunde, na de 3e klas zag terugvallen, op bezoek bij de ouders. En die hen achter de garn-tafel aantrof. En de ouders probeerde duidelijk te maken dat het er nu op aankwam. En huiswerk prioriteit had boven garnalen pellen.

  • Het DBC heeft een wereld aan goeds gebracht naar Volendam en omgeving. Naast VMBO werd HAVO en VWO niveau toegankelijk voor vele duizenden scholieren. Hoeveel dokters, advocaten, accountants, verpleegkundigen, tandartsen, onderzoekers, leerkrachten etc heeft deze school voortgebracht. De laatste tijd over wat hobbels en bobbels maar nog steeds van levensbelang voor onze gemeenschap. Het katholieke karakter past nog steeds prima bij de omgeving waar haar leerlingen vandaan komen.

  • Zo simpel was het niet. Kiezen voor Hoorn of Amsterdam betekende voor een onschuldig, naïef, onbezoedeld, onbevangen, kwetsbaar, hooggevoelig, verlegen en bang kind héél vroeg moeten opstaan, met de fiets naar het busstation móeten, met het OV naar Amsterdam of Hoorn móeten (in het geval van Snaar terug naar waar ze vandaan kwam, namelijk Nieuwendam, respectievelijk Amsterdam-Noord), daarvandaan naar school móeten lopen... Dag in dag uit, door weer en wind, door alle seizoenen, in het pikkedonker, naar een school met veel te veel leerlingen, met veel te volle klassen, met veel te veel prikkels, met veel te veel indrukken, met veel te veel huiswerk, met veel te veel te veel te veel te veel...

    Bovenstaande begrijpende zat dat er niet in, dus dan maar de eerste de beste kutschool om de hoek.

    Godzijdankgeloofdengeprezen zaten er op DB een stel Aidammers die aors dâne dinke.