‘Café Wilhelmina voelt als thuis’

‘Vandaag gesloten’. Dat is te lezen op het briefje dat Rik Kwint en Yvonne Wilders met name in het voorjaar op het voorraam van hun woonhuis plakken. Het echtpaar woont in het voormalige café Wilhelmina in Hobrede. En aangezien de naam ‘café Wilhelmina’ nog steeds op de voorgevel prijkt, wil het nog wel eens gebeuren dat passanten spontaan binnen komen lopen voor een kopje koffie. Omdat ook van het originele interieur veel elementen bewaard zijn gebleven, zoals de houten bar en het podium, is het niet zo heel vreemd dat wandelaars denken dat ze met een etablissement te maken hebben waar ze fijn even kunnen ‘opsteken’.

Hetzelfde overkwam eigenlijk de huidige bewoners Rik en Yvonne. “We zijn een samengesteld gezin met vier kinderen en ruim tien jaar geleden wilden we een nieuwe start maken”, vertelt Yvonne. “Rik woonde in Zwaag en ikzelf nabij Purmerend en we zochten in die omgeving een mooi onderkomen. We droomden van een mooi, groot huis. Geen luxe villa maar een huis met genoeg ruimte voor iedereen.

We hadden een pand op het oog in Oosthuizen en toen we daar vandaan kwamen, fietsten we langs Wilhelmina in Hobrede. Ik was er toen ook nog van overtuigd dat op die plek een café zat, dus het leek me een goed idee om er even wat te drinken. We wisten niet dat het pand toen allang geen dienst meer deed als café. Toen de toenmalige eigenaresse ons er op wees dat de woning te koop stond, zijn we maar even binnen gaan kijken.”

Het toneel

Het was vooral het uitzicht, de ruimte in én rondom de woning die tot de verbeelding spraken. Rik: Zowel aan de voor- als aan de achterkant van het huis is het uitzicht prachtig. Heel landelijk. En het huis was ruim genoeg voor ons zessen. Heerlijk. Bovendien bestaat het woonoppervlak uit diverse ruimten. Als Yvonne en ik met vrienden in de keuken zaten of aan de bar, vermaakten de kinderen zich op het podium of op ‘het toneel’ zoals we die plek ook wel noemen. Ook nu ons kroost de deur uit is, is er altijd genoeg ruimte om familieleden en aanhang te ontvangen.”

Yvonne: “Toen ik de eerste keer over de drempel stapte voelde het meteen goed. Er was direct een klik. Het huis paste ons als een jas. En natuurlijk maakt de voorgeschiedenis van onze woning deze plek extra bijzonder.”

Dunnebier

En die geschiedenis gaat ver terug. Op 19 mei 1885 werd een vergunning verleend aan Pieter Dunnebier weet Rik. “Hij had al een kruidenierswinkel en kreeg er toen een gelagkamer bij. Op de andere hoek zat café De Zwaan van Teun Pauw. Dat sloot in 1900 de deuren als café. In 1909 werd het oude houten pand van Dunnebier vervangen door het huidige huis. De vergunning ging naar zijn zoon Cornelis over bij koninklijk besluit van Koningin Wilhelmina en zo kwam de naam Wilhelmina op de gevel. In het nieuwe pand zat ook nog steeds een kruidenierswinkeltje tot de Tweede Wereldoorlog.”

“Op de oude tekeningen is te zien dat er zich ook een klein hotelletje bevond, waarschijnlijk voor seizoensarbeiders”, vult Yvonne aan. “Wij weten van een familielid van die familie Dunnebier - toepasselijke naam trouwens - dat de eigenaren zelf maar heel weinig ruimte hadden om te wonen en te slapen. Ze sliepen in een bedstee waar nu ons kantoortje is.

Als er toneelavonden werden georganiseerd moesten de bedden opgeklapt worden, zodat de artiesten zich in de kleine ruimte konden omkleden en via een zijgang zo het podium op kwamen lopen. In de ruimte die wij nu gebruiken als woonkamer stonden vroeger twee biljarts. En die werden, als er uitvoeringen waren, even zolang in de zijkamer neergezet. Want die moesten plaats maken voor de houten stoelen die voor die gelegenheid van zolder werden gehaald.”

Woonbestemming

Anno 1995 kwam Wilhelmina in handen van particulieren en kreeg het café een woonbestemming. En tien jaar geleden werden Rik en Yvonne de nieuwe eigenaren.

Over het hoe en waarom café Wilhelmina uiteindelijk de deuren sloot bestaan meerdere versies, aldus Rik. “Een daarvan is het verhaal dat de houten planken van het café zo slecht waren, dat op een gegeven moment leden van de carnavalsvereniging door die vloer heen zakten. Omdat er toen geen middelen waren om die vloer te vervangen besloten de diverse verenigingen gezamenlijk een dorpshuis te bouwen, nu bekend als Dorpshuis De Zwaan. Omdat de klandizie toen zoveel slechter werd, betekende dat het einde van Wilhelmina.

Maar je hoort ook wel dat eerst het café de deuren sloot vanwege achterstallig onderhoud en dat daarna pas het Dorpshuis is gebouwd. Zeker weten doen we het niet.”
Wat Rik en Yvonne wel zo goed als zeker weten is dat ze op deze mooie plek willen blijven wonen. “We zijn warm geland, hier in Hobrede. Een mooi dorpje met leuke buren. Wij hoeven zeker niet weg.”

Tekst Carla Knelange, Fotografie Marco Bakker