Janny wat gaan we je missen

Het is maandagmiddag, zo rond kwart voor zes.

Ik vul mijn CD koffer met de laatste liedjes die ik waarschijnlijk wil gaan draaien die avond in de Mellomaan. Even daarvoor draait onze poes Missy om mijn benen, ze zoekt een plekje, gaat liggen en loopt alweer naar een andere plekje. Ze is wat verward en beweeglijk en springt op de vensterbank. Ik trek de houten Luxaflex een stukje omhoog omdat ze dan beter naar buiten kan kijken. Steevast loopt ze dan elke keer daarna naar meteen een andere plekje, het is een eigenwijs rood kreng, maar wat vind ik haar lief.

Mijn telefoon gaat, het is Gert. Hij zegt even niets, moet wat slikken en zegt dan: Janny is overleden. Het is alsof ik een stomp in mijn maag krijg, een klap om mijn hoofd en de bodem onder mijn lijf weggevaagd gaat worden. De opmerking van Gert komt keihard binnen, we mompelen wat. Over wat erg, wat een verdriet en meer van dat dat soort woorden.

Met tranen in mijn ogen loop ik de trap af, richting de keuken. Zij maakt het eten, maar ziet mij zielig zijn en zet de pan van het vuur af. Ik vertel met een snik wat ik net gehoord heb. Wat nu, vraagt ze. We gaan zo maar eten, antwoord ik haar. Het eten werken we later in stilte naar binnen, het smaakt wel, maar niet echt. Even later stap in met een koffer met muziek in haar autootje op weg naar de studio. Wat ooit als een hobby begon, voelt nu als het meest nutteloze in mijn leven wat ik doe.

Bijna dertien jaar geleden liep ze op Gert af, hij wilde stoppen met het voorzitter zijn en zij wilde het wel een keer proberen. Sinds die tijd gaat het weer erg goed met de omroep. Ze had een frisse kijk op dingen en organiseerde van alles. Kortom, Janny Oosterhuis was goud voor ons en ik, zo bleek pas die maandagavond, was eerlijk gezegd stapelgek op haar en een beetje verliefd op dat leuke mens geworden. Maar ik niet alleen, iedereen sprak lovend over haar en zonder haar zou de omroep er op dit moment niet zo florissant voor staan. Het is zelfs nog erger, ik denk echt dat zonder de voorzittersjaren van Janny er nu geen LOL meer zou zijn.

Een paar maanden geleden werd er aan de deur gebeld. Ze had haar fiets voor de deur geparkeerd en kwam iets belangrijks vertellen. Haar vader was ooit overleden aan alvleesklierkanker en er was nu bij haar ook zoiets gevonden. Maar, zo bleek later, ze was er vroeg bij en het kon goed behandeld worden. Dat leek in eerste instantie ook het geval, de kanker was geheel weg. Ze, ja zij weer, plakte daarom alweer op een koude tweede kerstdag in 2021 extra Ziggo stickers op de reclame borden die reclame maakten voor de nieuwjaarsreceptie, ze kreeg het zo koud, dat ze tussendoor nog even naar huis ging om handschoenen te halen. Het typeert haar in één enkele zin. En toen ineens, na het dubbele pagina interview van 31 december in de krant, sloeg het noodlot definitief toe. Het was toch uitgezaaid en er was geen redding meer mogelijk.

Stoer was ze, de altijd tiptop geklede mooie vrouw met rood haar. En ze zou zelf wel gaan bepalen wanneer het eindpunt van haar leven bereikt werd. Eerst moesten er nog dingen geregeld worden. Daar was ze zo goed in, in regelen. De overdracht naar de nieuwe voorzitter bijvoorbeeld, de notaris, haar uitvaart, de muziek, ze had nog steeds een volle uitpuilende agenda. Net als zij, dacht ik ook, dat ze vast en zeker nog een keer haar allerlaatste radio optreden zou doen in de studio, we rekenden er zelfs al op. Maar in alle eerlijkheid, ook ik zag bij mijn laatste bezoek aan haar, dat ze snel achteruit ging. Ze wilde wel, maar ze voelde dat ze steeds minder energie kreeg. Het hoofd wilde wel, maar het lichaam zorgde ervoor dat het niet meer ging. En dus kwam die mededeling op die maandagmiddag dan wel geheel onverwacht, maar toch ook niet echt.

Ik gooide die maandagmiddag als laatste nog even snel Sgt. Pepper in de koffer want ik wist, Janny was een Beatle-meisje. Eén ding stond al vast, ik zou beginnen met "A Day in the Life" en voor de rest zou ik wel zien en draaien wat er op dat moment in mij opkwam. Mooi is dat, dat er altijd muziek is die de sfeer van het gemoed precies aanvoelt en een enorme troost geeft, al kon ik soms door mijn tranen heen de gestuurde appjes bijna niet meer lezen. Janny Oosterhuis laat bij allen van ons een enorme leegte achter, een gat wat niet zo snel gevuld meer gaat worden.

Godverdomme, wat gaan we haar enorm missen.