Noem mij geen meisje
Madelief Mühren gaat dieper in op het woord ‘meisje’, waarom ze het op zijn zachtst gezegd stom vindt om meisje genoemd te worden, en wat de oplossing voor dit probleem is.
Laatst had ik de discussie met een vriendin: zijn wij vrouwen, of meisjes? En onze mannelijke leeftijdsgenoten, zijn dat mannen, of jongens? We kwamen tot de conclusie dat het nogal problematisch is dat de woorden ‘man’ en ‘vrouw’ als twee helften van een geheel klinken, beiden even respectvol en volwassen, terwijl ‘meisje’ en ‘jongen’ veel verder uit elkaar liggen.
Een jongen is een man die nog niet helemaal volwassen is. Het is nog geen man, maar het is ook geen verkleinwoord meer. Een soort tussenfase, een jongvolwassene. Tussen meisje en vrouw daarentegen zit niks.
Een meisje blijft altijd een verkleinwoord. Ergens is er een overgang naar vrouw, maar waar die precies plaatsvindt, is moeilijk te bepalen. Zelf weet ik het ook niet precies. Het voelt gek wanneer ik ouders tegen hun kinderen hoor zeggen: “vraag maar even aan die mevrouw daar” wanneer ik achter de kassa sta op werk, maar bij het woord meisje voel ik ook een vreemd soort afkeer.
Misschien is het vooral de toon waarop ik meisje ben genoemd die mij in het verkeerde keelgat schiet. Vaak gaat het woord meisje gepaard met een respectloze, denigrerende of seksuele toon: de ijscoman die mij op mijn 13e mijn wisselgeld teruggaf, even zijn vingers in mijn hand kriebelde en zei: “alsjeblieft meisje”, de bouwwinkelmedewerker die met zijn armen over elkaar geslagen goedkeurend “zo, meisje” mompelde toen ik op mijn 16e een emmer verf naar mijn karretje tilde, de huisbaas die op mijn 20ste vroeg “weet jij wel hoe dat moet, meisje?” toen ik hem vroeg of ik mijn kamer mocht schilderen.
Lees hier het hele artikel van Madelief Muhren op en-Clave.
