Marieke Janzen en dwergpapegaaitjes Pokkie en Yuki
Een vogel is een vogel zou je zeggen maar als Marieke Janzen eenmaal aan het vertellen is over haar gevederde vrienden kijk je voortaan toch even anders naar dit diersoort. Want ‘love birds’ Pokkie en Yuki zijn duidelijk een verliefd stel en houden erg van kroelen. Maar laat ze niet te lang los vliegen in de kamer want dan blijft er van de krant weinig over en ook planten zijn niet helemaal veilig. Mannetje Pokkie is een vogel met power én een goedzak; vrouwtje Yuki is een onhandige vogel en nogal slordig. Foto: Marianne Jonkman.
Pokkie en Yuki zijn zogeheten agapornissen, oftewel dwergpapegaaien. “Het is duidelijk familie van de papegaai”, vertelt Marieke. Ze hebben dezelfde vorm snavel en ook zo’n mooi verenpak. Maar ze kunnen niet echt praten als een papegaai, ze maken alleen kleine geluidjes en ze fluiten wat. Wat ik zo leuk vind aan deze dwergpapegaaitjes is dat ze echt een karakter hebben. Er zit pit in. Ze durven ook goed om aandacht te vragen. Als er visite is willen ze het liefst meedoen met het gesprek. Dus dan moet ik ze af en toe streng toespreken: ‘of het even wat minder kan’.”
Mannetje Pokkie is al 16 jaar. Niet zo gek dus dat Marieke erg gehecht is aan haar huisdier. “Voordat ik Pokkie kreeg had ik jarenlang een kat en was het niet handig om daarbij een vogel te nemen. Maar toen dat huisdier overleden was, ben ik mezelf goed gaan verdiepen in dit vogelsoort. Ik nam toen ook een stelletje maar helaas is het vrouwtje na een tijdje overleden. En toen is uiteindelijk Yuki bij ons gekomen.”
Hoewel Pokkie en Yuki een prachtig stelletje vormen is dat niet altijd zo geweest. Marieke heeft er veel tijd in gestoken om de twee aan elkaar te laten wennen. “Dat mooie snaveltje gebruiken ze onder meer om een nestje mee te maken maar ze kunnen het ook inzetten als wapen. Dus ik heb ze eerst apart gehouden zodat ze rustig kennis met elkaar konden maken. Dan liet ik de kooi even open en gingen ze samen wat vliegen. Yuki maakte eerst nog wat bezwaar maar Pokkie ging snel overstag. Hij zal gedacht hebben - het is ook een echte lieverd - : ‘nou vooruit dan maar met die nieuwe vrouw’. En nu zijn ze alweer zo’n zeven jaar samen.”
In de afgelopen 16 jaar heeft Marieke in totaal wel twaalf nestjes agapornissen grootgebracht. “Een hele uitdaging om die kleintjes handtam te maken, maar ook ontzettend leuk. Het pappen neemt ongeveer een week in beslag. Dat betekent de eerste dagen om het uur de vogeltjes voeren met vanillepap, dus ook in de nacht, totdat ze genoeg hebben aan drie keer voeren op een dag. En uiteindelijk kunnen ze aan het gewone voer. We hebben er enorm plezier aan beleefd om ze te helpen te leren vliegen. Zaten ze op de rand van de tafel en dan maar proberen ze te verleiden tot een stukje fladderen. En dan weer op zoek naar nieuwe baasjes want ik zorgde er altijd voor dat die kleintjes goed terecht kwamen.”