Een ‘vestinkie om’ met…. Sylvia van Leeuwen

‘Een ‘vestinkie om’ met lokale inwoners, omdat die allemaal wel een verhaal hebben wat alleen wij binnen de vestingmuren zo goed kunnen begrijpen. We spreken af op een favoriete plek naar keuze in onze stad, waarna we richting de vesting lopen. Daar begint het ‘vestinkie om’, waarin ik mijn medewandelaars beter leer kennen door hun vertellingen. Door Karen Schilder-van der Meer. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

Op de vraag op welke plek in Edam ik Sylvia voor ons ‘vestinkie om’ mocht ontmoeten, gaf ze zonder te twijfelen aan dat het bankje bij de Noorderbrug op de vesting, bij de Grote Kerk, ‘het mooiste plekje van Edam’ is.

Niet zozeer haar eigen mooiste plekje, maar wel degelijk het mooiste plekje van Edam volgens één van haar eerste cliënten, die ze tien jaar geleden uitgeleide mocht doen langs prominente plekken in Edam per paard en wagen. “Deze plek werd specifiek zo benoemd door mevrouw en ook zo omschreven in ons draaiboek ter voorbereiding op de uitvaart. Dat vergeet ik nooit meer.”

Warm nest

Samen lopen we langs de Grote Kerk richting de Noordervesting, waar ze ondertussen vele voorbeelden met me deelt van onvergetelijke momenten uit haar carrière als uitvaartonderneemster. “Van de eerste honderd uitvaarten kan ik het draaiboek nog steeds letterlijk dromen.”

We passeren rechts van ons de Achterhaven en vervolgens de Voorhaven, waar haar vader in 1945 geboren is op Edammer grond in de Koningshoeve. Hij groeide op als een hardwerkende boerenzoon, met de ouderlijke wortels gevestigd in Warder. Later met zijn ouders woonachtig in de molen op de Achterdichting bij Katwoude, tegen Volendam aan.

Haar moeder is een rasechte Amsterdamse doortastende dame. “Mijn ouders ontmoetten elkaar op kermis in Naaldwijk, waar mijn moeder hielp in een schiettent en mijn vader bij de zweefmolen.” Na hun trouwen betrokken ze een woning in Volendam, waar Sylvia is opgegroeid. “Mijn vader was een hardwerkende man en enorm zorgzaam. Mijn moeder was thuis en zorgde er voor dat er altijd een kopje thee voor je klaar stond.”

Zo deelt ze met me: “Mijn moeder komt uit het warmste nest denkbaar. Mijn opa en oma hielden heel veel van elkaar. Mijn moeder en later mijn vader, broer en ik betekenden alles voor hen. Zij zijn een groot voorbeeld en het enorme romantische in mij heb ik duidelijk van mijn grootouders overgenomen.”

Sereen

Het ondernemende komt duidelijk van vaders kant en met name het intens zorgzame heeft ze van alle vrouwen aan moeders kant. “Het waren die vrouwen die oprecht ruimte boden om te laten ontstaan wat nodig was.” Eigenlijk exact wat Sylvia ook doet in haar werk als uitvaartonderneemster van haar eigen ‘Vrouwen van Sereen’ in onze gemeente. “Ik wil voelen en ervaren wat er speelt bij een familie.

Vaak weet men niet wat er allemaal mogelijk is. De tijd tussen een overlijden en een uitvaart is zeer dierbaar en daarom sta ik volledig tot beschikking van de familie en bied ik ruimte waar dat nodig is.”

Ondernemerschap

Het ondernemende, hard werkende en verzorgende zit haar in het bloed en komt mooi tot uiting daar aan de donkere kant van de Voorhaven, tegenover haar vaders geboortehuis. Ook de Volendammers weten haar ondernemerschap te waarderen. Ze houdt er een unieke eigen manier van ondernemen op na. Hard werken en daarbij ook trots zijn op wat je bereikt hebt, vindt ze bijzonder belangrijk.

Gepassioneerd

“Het hogere doel is altijd dat er een waardig afscheid wordt gegeven en daar doe ik alles aan wat binnen mijn vermogen ligt!” Die gedrevenheid is er niet zonder reden. Het was het overlijden van haar oma en de ronduit slechte begeleiding die ze destijds heeft ervaren, die er voor zorgde dat ze dit anders zou gaan inrichten.

Dat maakt haar de gepassioneerde uitvaartverzorgster die ze nu is. “Het is een eer om door iemand gevraagd te worden om begeleiding en bijstand te bieden tijdens een enorme belangrijke laatste fase van iemands leven. Het is juist die kwetsbaarheid die nooit of te nimmer beschadigd mag worden.”

Helaas heeft Sylvia vaak genoeg anders gezien, veroorzaakt door logge protocollen, geldkwesties en dergelijke zaken, waarbij de zorg voor een patiënt, de overledene of de nabestaanden te wensen over liet. “Bij mij speelt tijd geen rol in het verzorgen van een uitvaart en ik zal nooit iemands kwetsbaarheid veronachtzamen.”

Tijd

Dat tijd geen rol speelt bij Sylvia, wordt bewezen als we compleet in het gesprek opgaan en de vesting aan ons voorbij vliegt. Daar biedt een vesting nu eenmaal ruimte voor. Met een alert oog en een vriendelijke groet voor de vele Edammers die we passeren. En een heer, die met zijn hond, met een knipoog, ruim baan maakt om ons ongehinderd voorbij te laten gaan, alsof we een rouwstoet vormen.

En na de wandeling hebben we nog een lange tijd plaatsgenomen op het bankje waar we ons ‘vestinkie om’ zijn begonnen, rustig vergezeld door een bekende Edamse dame, die aangeeft hier vaker even te zitten. Dat Sylvia veel mensen kent is een feit.

We zitten nog even zwijgend naast elkaar en staren voor ons uit. Het is alsof de tijd heeft stilgestaan. Dan duikt ze weer de binnenstad in, op weg naar de volgende afspraak. De tijd mag dan even hebben stilgestaan, maar haar telefoon niet.