Een ‘Vestinkie om’ met….. Iris Oosterhof

Iris, onlosmakelijk verbonden aan La Danse, Dans en Sport, tref ik op een zonovergoten Jan van Wallendalplein op één van haar schaarse vrije momentjes die ze met mij wil delen. “Dit plein is een soort dorpje in de stad. Het doet me ook wel denken aan de dorpjes in het noorden waar ik oorspronkelijk vandaan kom”. Momenteel zit ze midden in een drukke periode die alles te maken heeft met de aanstaande voorstelling, waarmee ze de zomervakantie zal inluiden. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

Haar leerlingen treden in juni op met een door Iris geschreven en geregisseerd stuk, dat tot op de seconde in beeld, geluid en techniek op elkaar is afgestemd. Van kleuters tot volwassenen dragen de leerlingen de show, volledig gehuld in mooie kostuums en met een choreografie die tot in de puntjes verzorgd en gerepeteerd is.
Dit doet ze niet alleen. Samen met een groep dames die vanaf het eerste uur als leerlingen bij haar in de dansschool komen, is het iedere keer weer een warm samenzijn. Dat zegt veel over de relatie die ze heeft met haar leerlingen. Toch rust de verantwoordelijkheid voor het geheel op haar schouders. Ze droomt er 's nachts zelfs van en het is dan ook niet toevallig dat de voorstelling de titel ‘Dromen’ draagt.

Aanpoten

Er komt veel bij kijken. Van het werven van sponsoren en adverteerders tot de promotie van de kaartverkoop. Subsidie aanvragen, zaalhuur, het geluid en licht, maar ook de visuele presentatie en het drukwerk. Alles moet ontworpen, bekostigd en aangestuurd worden. “Het is ieder keer weer een uitdaging die we met heel veel liefde, plezier en toewijding aangaan. Samen met elkaar leveren we een oprecht bijzonder eindproduct, waar mijn leerlingen op toneel van groeien, waar het publiek getuige van is en waar ik zo van kan genieten als dat allemaal samenkomt tijdens de uitvoering.”

Prima Ballerina

Vanaf het Jan van Wallendalplein lopen we langs de sluis via ‘Het Zij’, richting de Lingerzijde, van waaruit we direct de Westervesting oplopen. Iris droomde er zelf als kind van om als klassiek ballerina op het toneel te staan. Toen nog woonachtig in Stadskanaal was het haar moeder die haar bij de lokale dansschool aanmeldde. Of ze alsjeblieft vroegtijdig op balletles mocht, want ze danste al voordat ze kon lopen. De audities, fysieke keuringen en alles wat komt kijken bij een professionele danseres in wording begon al rond haar tiende levensjaar. Hoe goed ze ook kon dansen, qua fysieke bouw bleek ze op een millimeter na niet helemaal te voldoen aan een prima ballerina status. “Ik ging er nog harder door werken en beter presteren! Ik heb zelfs nog overwogen om me te laten opereren aan bepaalde fysieke ‘tekortkomingen’.” Het waren haar ouders die daar een grens trokken.

Warm Welkom

Ondertussen passeerde ze wel de grenzen van het hoge noorden richting het westen om uiteindelijk af te studeren als docent aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Ze verzorgde onder andere balletles op de dansschool aan de Achterhaven; de huidige La Danse. “Ik voelde me in Edam direct thuis. Ik weet nog goed dat ik bij de slager kwam en dat Leontien Taam me toen al met naam en toenaam wist te begroeten. Dat voelde zo welkom!”

Applausje voor jezelf

Op een gegeven moment moest ze dan toch accepteren dat het verwezenlijken van haar droom als klassiek danseres een andere wending zou krijgen. “Als ik dan niet het warme applaus in ontvangst kan nemen van het grote publiek, dan ontvang ik het graag van mijn leerlingen of van mezelf”, want de liefde voor haar vak bleef, ondanks de rauwe kanten ervan. Het moest dan ook zo zijn dat rond de tijd van die bewustwording de dansschool aan de Achterhaven ter overname werd aangeboden.

Liefdesbaby

Met de toetreding van Iris tot de dansschool, veranderde niet alleen het aanbod, maar ook het karakter van de school. Het aannemen van een correcte houding in de breedste zin van het woord en respect zijn daarin wel de pijlers. Vanuit een persoonlijke, warme en verzorgde benadering. “Ik probeer mijn leerlingen iets mee te geven. Meer dan alleen dans- of sportbegeleiding. De cultuur in mijn dansschool is eigenlijk een afspiegeling van hoe ik de maatschappij zou willen zien.

Voor iedereen is er een plek om vooral de liefde voor fysieke beweging en ontwikkeling te kunnen blijven ervaren. Ik krijg daar veel voor terug. Het zijn ook mijn leerlingen die mij een spiegel voorhouden. Waar ik een natuurlijke gedrevenheid heb om tot het uiterste te willen gaan, leer ik nu ook steeds beter mijn eigen grenzen kennen.” Deze wisselwerking tussen Iris en haar leerlingen is al 28 jaar een begrip binnen de vestingmuren van Edam. “La Danse is echt mijn kindje; een plek waar voor iedereen een podium is, met een publiek en een warm applaus.”