Een ‘vestinkie om’ met….. Jos Veenstra

Ondanks het feit dat er geen vijf in de klok zit op de afgesproken tijd, wil mijn medewandelaar het terras van Café de Gevangenpoort het startpunt van ons ‘vestinkie om’ laten zijn. Het terras, meestal afgeladen met dinerende en borrelende mensen, is nu stil en verlaten en bovenal nat geregend. Maar het is ook nog vroeg in de ochtend. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

Hoe deze wandeling tot stand is gekomen heeft ter inleiding een kleine uitleg nodig. Het was namelijk wederom mijn zoon, die de Edammer gemeenschap kennelijk nauwlettend in de gaten houdt, die mij attendeerde op deze medebewoner. Hij vertelde mij meer dan eens dat hij, als hij uit school kwam en via de vesting vanaf het busstation richting ‘de Poort’ liep, ‘De Man’ weer had gezien. Waardoor ik op een gegeven moment toch maar eens doorvroeg wat hier nu zo bijzonder aan was en wie die, inmiddels vaak genoemde mysterieuze man, nu eigenlijk is.

Jos Veenstra
Volgens mijn zoon was dat mijn taak om eens haarfijn uit te gaan zoeken door middel van een ‘vestinkie om’. Zijn observatie wekte de nieuwsgierigheid omdat ‘De Man’, zoals wij hem nu thuis letterlijk waren gaan noemen, regelmatig in de namiddag in een ontspannen modus op het terras van ‘de Poort’ of van ‘de Harmonie’ aan een drankje met een boek te vinden was. Opvallend netjes gekleed en over het algemeen in zijn eentje, maar ogenschijnlijk toch niet eenzaam. Integendeel.

Vaak maakte hij een praatje met voorbij komende Edammers of andere terrasliefhebbers. En zo werd hij een soort van boegbeeld van ‘Edammer Mindfulness’ aan het einde van een lange dag, die mijn zoon inspireerde en hem ook motiveerde om ‘de man’ tijdens Kaaspop eens aan te spreken en zijn telefoonnummer te vragen voor een wandeling met mij. Als ik dit zo uitleg aan Jos Veenstra, want, daar ben ik inmiddels achter, zo heet ‘De Man’, kan hij hier smakelijk om lachen.

Bourgondiër
Vanaf een alles behalve zonnig terras lopen we in de niet aflatende regen richting de Westervesting, waar mijn paraplu tot twee keer toe binnenste buiten keert. Daarmee kwam er een einde aan mijn paraplu, maar ik begon ondertussen wel gretig mijn vragen te stellen aan de voor mij nog steeds mysterieuze Edammer. Met een Friese naam en achtergrond, maar geboren en getogen in het Zuid Hollandse Nieuwkoop, met nóg zuidelijkere wortels van moeders kant in zijn DNA, vertelt Jos: “Dat laatste verklaart mijn bourgondische insteek waarschijnlijk, omdat ik het heerlijk vind om na een werkdag even af te kunnen koppelen van het alledaagse in de zon op een terras. In het zuiden van ons land is dat gebruikelijker waardoor er meer ruimte is voor sociale contacten of juist contemplatieve momenten.” Toch heeft zijn werkzame leven zich voornamelijk in het Westen afgespeeld. Zeventien jaar geleden woonde hij nog in het bruisende Amsterdam, waarna hij met zijn vriendin de rust opzocht en een nieuw huis betrok in Edam.

Betrokken Edammer
Het waren hun directe buren, echte Edammers met een rijk verleden, die hen wegwijs maakten in Edam. In korte tijd wist Jos zijn draai te vinden en een toekomst op te bouwen in zijn nieuwe woonplaats. Zo bemachtigde hij een stukje volkstuin langs de Zuidervesting en is hij, naast een graag geziene gast aan de bar van de Harmonie, ook zo nu en dan werkzaam achter de bar. Daarbij bakt hij iedere woensdagavond de sliptongetjes die de Harmonie wekelijks serveert als het muziekcafé wordt omgetoverd tot eetcafé. Ook heeft Jos onlangs de voorzittershamer overgenomen van Sijmen Tol bij het Oratoriumkoor Zang Edam, waar Jos, nu naast zijn bijdrage in het bestuur, al geruime tijd meezingt in het koor. Op deze wijze raak je snel ingeburgerd.

Onderwijs
En dan te bedenken dat Jos naast al deze betrokkenheid bij Edam ook nog een full time baan heeft. Hij is aankomend jaar vijfentwintig jaar werkzaam in het onderwijs, waarbij hij de laatste jaren zich heeft toegewijd aan het middelbare onderwijs aan jongeren tussen de 12 en de 18 jaar die hebben moeten vluchten uit een ander land in crisis en die in Nederland opvang en dus ook onderwijs krijgen. Het is geen eenvoudige doelgroep, maar het vormt zeker wel een dankbare en uitdagende baan, waarbij een bijzondere bijdrage geleverd wordt aan de toekomst van jonge en kwetsbare mensenlevens.

Nieuwe generatie
Terwijl we de Noordervesting achter ons laten en ondertussen tot op de sokken zijn natgeregend, stappen we dapper door richting de Baandervesting. Met een actief en betrokken leven als dat van hem, is het dus te verklaren dat Jos zo nu en dan even dat moment van bezinning en rust opzoekt aan het eind van de dag. Met een boek op een zonnig terras. “Of ik dat boek ooit uit zal lezen betwijfel ik”, voegt Jos daar lachend aan toe, maar dat hij zich oprecht oplaadt tijdens die momenten is een zichtbaar feit. En dat hij die energie op positieve wijze uitdraagt naar een nieuwe generatie, het was immers mijn zoon die mij op hem attendeerde, is hierbij duidelijk gemaakt. Dat gebeurt niet alleen tijdens zijn werk, maar ook in zijn vrije tijd binnen de Edammer vestingmuren.