Antisemitisme is na de oorlog nooit zo intens geweest
Te midden van een conflict waarin demonstraties steeds vaker gepaard gaan met agressie, groeit in Nederland een verontrustende golf van haat jegens de Joodse gemeenschap. Het antisemitisme, sinds de Tweede Wereldoorlog niet meer zo prominent aanwezig, wordt met de dag intenser.
Het tragische is dat velen die geen directe betrokkenheid hebben bij het Gaza-conflict toch worden geconfronteerd met een toenemende vijandigheid. En als we het over het conflict hebben wordt weggekeken wat Hamas heeft aangericht en dat dit de aanleiding was van Israël om te handelen hoe ze dat nu doen. Je zou methodes kunnen bekritiseren, maar uiteindelijk is een inval wel begrijpelijk na de barbaarse aanval van Hamas.
Joden worden inmiddels onrechtvaardig aangewezen als zondebokken, terwijl ze geen controle hebben over de gebeurtenissen in de verre Gazastrook. Verhalen over Joodse studenten die zich onveilig voelen op universiteiten, waar ze vanwege hun geloof worden uitgesloten van discussies, zijn schrijnend en al te talrijk. Video’s en verhalen waar joden worden opgejaagd en mishandeld gaan rond.
Het zwijgen van de politiek en voorstanders van Palestina is oorverdovend. Premier Rutte en andere politieke leiders blijven opvallend stil, terwijl het antisemitisme gedijt en de veiligheid van onze medeburgers in het gedrang komt.
Waar blijft de veroordeling? Waar blijft de steun voor de Joodse gemeenschap? Het is schrijnend om te zien hoe men zich achter algemeenheden verschuilt, terwijl concrete actie uitblijft. Burgemeester Halsema grijpt pas in nadat het kwaad al geschied is, en zelfs dan lijkt haar optreden bijna verontschuldigend. Onze burgemeester, van Edam-Volendam, tekent niet een verklaring van burgemeesters die zich uitspreken tegen antisemitisme en komt met een vage verklaring dat medemenselijkheid voor iedereen geldt. 13 burgemeesters hebben dit document uiteindelijk niet ondertekent. Universiteiten willen onderhandelen met mensen waarvan ze niet kunnen zien wie tegenover hen zit, waarbij verbreking van banden met Israëlische wetenschappers op de tafel ligt. Joodse studenten worden geadviseerd om thuis te blijven.
Ondertussen escaleert de situatie verder. Een concert van een Israëlisch orkest wordt afgeblazen uit angst voor veiligheidsrisico's. De semi-terroristen die zogenaamd voor Palestina opkomen, dreigen de autoriteiten te overbelasten en er zullen ongetwijfeld vandaag weer nieuwe verhalen opduiken over hoe joden momenteel onderdrukt en mishandeld worden. Miljoenen euro's aan schade worden aangericht door het vandalisme van deze zogenaamde 'demonstranten'. En wat is onze prioriteit? Het waarborgen van het recht op demonstreren voor hen die dit recht op de meest verachtelijke wijze misbruiken. Bovendien moet je afvragen waarvoor je demonstreert. Uiteindelijk is een vrij Palestina een steun aan Hamas. Een terroristische organisatie die één doel heeft en dat is het vernietigen van de staat Israël. En dit laatste kan gezien worden als een vorm van antisemitisme.
Is het demonstratierecht nog wel heilig als het zo schaamteloos wordt misbruikt? Laten we niet vergeten wat 'Dit nooit meer' betekent na de Tweede Wereldoorlog. Het grootste litteken van de mensheid wordt opengescheurd, terwijl we machteloos toekijken onder het mom van 'het recht om te demonstreren'.