Column door Ellen van Selm, burgemeester van Purmerend, Margriet Veeger, griffier en Manja van der Weit, gemeentesecretaris / algemeen directeur van Purmerend.

“De druppel holt de steen uit, niet met geweld, maar door herhaaldelijk vallen.” Een inwoner stuurde ons dit, als reactie op de column “Een steen is de druppel” die de burgemeester, de griffier en de gemeentesecretaris in september 2025 hadden geschreven over de verharding in de maatschappij en de bedreigingen tegen ambtenaren, raadsleden en bestuurders. Deze zin raakte ons alle 3, want hij legt precies bloot waar het om draait.

We kregen veel reacties op onze column. Mensen die zeiden: ‘Geweld en bedreigingen, dat kan gewoon niet’. En daar zijn we het geheel mee eens. Maar er waren ook reacties van mensen die zeiden: ‘Geweld is niet goed, maar mensen voelen zich niet gehoord of gezien door de overheid.’ En dat snappen we óók.

Het is precies dat spanningsveld waarover we eerder al schreven: we zien dat er ongenoegen is, dat mensen minder vertrouwen in de overheid hebben en dat de toon verhardt. Maar het mag nooit een reden zijn voor geweld of bedreiging. En wegkijken of vergoelijken van geweld of bedreiging kan ook niet. Hoewel dat soms wel makkelijker is om te doen; negeren en het conflict vermijden, vooral nu er geen simpele oplossing lijkt te zijn.

In het gesprek dat wij als ‘driehoek’ hierover voeren, komt ook onze eigen twijfel op tafel. Maken we het niet groter door erover te schrijven? Heeft het wel zin om dit steeds opnieuw te benoemen? Jagen we mensen daarmee misschien juist verder weg? Of lokt het juist meer geweld uit omdat je mensen op een idee brengt?

Toch voelt wegkijken voor ons niet als optie. Ongepast gedrag negeren is een keuze – maar niet één die wij willen maken. Omdat we bang zijn dat die keuze uiteindelijk veel meer kost. Dat is de andere kant van die druppel: als we blijven zwijgen, holt dat langzaam maar zeker de fundamenten van onze democratie uit.

En nee, natuurlijk denken we niet dat 1 of 2 columns iemand van gedachten doet veranderen. Net zoals 1 druppel geen gat in de steen slaat. Maar elke druppel doet wel iets. En misschien is dat precies wat we nodig hebben: meer druppels. Mensen die blijven benoemen wat niet kan, maar ook blijven luisteren naar wat er leeft. Het begint met niet zwijgen, maar met praten en luisteren. En dan niet alleen openstaan voor het geluid dat je zelf wilt horen, maar juist ook naar je tegenstander. Niet met de vinger wijzen, maar samen zoeken naar manieren om dit te keren.

Daarom geloven wij dat blijven benoemen, blijven uitspreken, blijven staan voor waar je voor staat, geen verspilde moeite is. Eén druppel heeft misschien weinig kracht, maar duizenden druppels samen vormen een stroom, een beweging. Dat is wat wij willen.

Resteert de vraag: hoe zorgen we voor meer druppels? Op die vraag hadden we als ‘driehoek’ nog geen antwoord. Wat denkt u?