Onze vaargast is Peter (62 jaar) uit Alphen aan den Rijn die nog veel uit het leven wil halen. Genieten zit in zijn DNA en hoewel hij veel pijn heeft, gunt hij zich de tijd niet om ziek te zijn. Samen met echtgenote Marjan, zoon Marco, dochter Laura en haar partner Maxim, zus Lia en de overbuurvrouw Marijke komt Peter naar de Marina. De twee kleinkinderen, Mick van 3,5 jaar en baby Aaron, mogen ook mee. De energie van Peter is wisselend, maar vandaag heeft hij een goede dag. Om 10.00 uur gaat de telefoon, ze zijn gearriveerd. Schipper Marjolein en boots Gerda vangen het gezelschap op. Alles wordt uitgeladen, tot de kinderstoel voor Aaron aan toe en iedereen loopt naar de Vaarwens. Mick krijgt een reddingvestje om, dat hij zonder morren de hele dag draagt. Het is een stoer piratenvest stelt hij trots vast. Laura heeft al aangekondigd niet mee te varen, omdat ze onmiddellijk zeeziek wordt, maar gaat mee aan boord om koffie te drinken.
Tijdens het welkomstpraatje en de koffie merkt Marco dat hij het schommelen ook niet aangenaam vindt en hij besluit zijn zus gezelschap te houden op de wal. Het weer is mooi en rustig, dus we kunnen het Markermeer op, maar het is leuker om de Zaanse Schans te bezoeken, waar Laura en Marco ook naar toe komen om mee te lunchen en de Houtzaagmolen Het Jonge Schaap te bezoeken.
Onvermoeibaar
Om 11 uur steken we van wal en zetten koers naar Zaandam. Peter staat al snel aan het roer en stuurt de Vaarwens vakkundig de Voorzaan in en onder de Den Uyl brug door. Mick is uitgelaten en loopt over het hele schip om alles te kunnen zien, oma Marjan en buurvrouw Marijke er achteraan. Hij blijkt de hele dag onvermoeibaar. De stroopwafeltjes op tafel hebben een enorme aantrekkingskracht en ongemerkt werkt hij er een flink aantal van weg. Hij ziet van alles en loopt de hele dag met de speelgoed verrekijker rond om alles nog dichterbij te halen.
Al sturend vertelt Peter honderduit. Hoe hij bij de KLM-catering zware vrachtwagens rondreed, omdat hij de enige was met een groot rijbewijs. Hoe hij later in de groenten en fruit terecht kwam in verschillende banen, totdat hij ziek werd en niet meer kon werken. Vijf jaar geleden in coronatijd voelde hij zich niet lekker en werd na onderzoeken meteen naar huis gestuurd. Dat liet hij niet op zich zitten en vroeg een second opinion aan. Hij kreeg een behandeling en leeft nu al vijf jaar in reservetijd, maar heeft daardoor wel zijn twee kleinkinderen geboren zien worden en zien opgroeien. Hij is daar dankbaar voor. Laura en Maxim wonen naast Peter en Marjan en daardoor zien zij de kleinkinderen elke dag.
Met het gezin willen ze nog zoveel mogelijk herinneringen maken en onlangs zijn ze naar Disneyland Parijs geweest en hebben Peter en Marjan met Marco een trip door Duitsland gemaakt. Een kastelentocht door Engeland zit er helaas niet meer in, vertelt Marjan. Dat was nog een grote wens, maar dat is te lang en te ver weg. Peter kan dat niet meer aan. “Het is goed zo”, zegt ze. “Ook dichtbij kun je mooie dingen beleven.” Zoals het concert van een tributeband van de Stones. Peter is een enorme Stones fan en Marijke heeft geregeld dat ze naar een optreden van deze tributeband konden. Ze vonden het zo leuk dat ze ondertussen een aantal concerten hebben bezocht.
Houtzaagmolen het Jonge Schaap
De Wilhelminasluis en de bruggen gaan vlot en even voor enen meren we af bij de molen. We besluiten eerst te gaan lunchen en ondertussen komen ook Marco en Laura aan boord. Gerda zorgt voor een goed gevulde tafel. De broodjes en krentenbollen gaan schoon op. Varen maakt hongerig. Na het bezoek aan de molen steken we weer van wal. Ook de terugweg gaat redelijk vlot. Peter vertoont geen tekenen van vermoeidheid en hoeft geen middagdutje te doen. Met zijn allen genieten de vaargasten van het mooie weer, ze zitten veel voorop op het bankje.
Mick wil op de terugweg ook wel even sturen. Met behulp van opa Peter en pappa Maxim stuurt hij de Vaarwens richting de Den Uyl brug. Hij zit op de stuurmanstoel en als we het platform helemaal omhoog doen, kan hij net over de stuurstand heen kijken. Hij heeft de kapiteinspet op en voelt zich een ware zeeman. Marjan vertelt ondertussen dat het favoriete uitje van Peter en Mick de Intratuin is. Daar moeten ze eerst een groot stuk appeltaart eten, want volgens Mick krijgen ze daar energie van. Hij snapt heel goed dat de energie van opa beperkt is, maar appeltaart helpt.
Het laatste stuk naar de Marina wordt het gezelschap wat stiller, ze genieten, maar het einde van de dag komt in zicht. Ze zijn heel blij dat ze deze Vaarwens nog met elkaar kunnen beleven. “Het is lastig”, vertelt Marjan. “We deden altijd heel veel voor anderen, het is moeilijk om het van deze kant te beleven. Maar de kleine dingen zijn al waardevol. We leven een beetje in een cocon, met ons gezin en Marijke en Lia. We hebben veel steun aan elkaar en dat is voldoende.”
Om 16 uur meren we de Vaarwens weer af. Het was een intensieve, maar waardevolle dag.
Auteur Vaarwens / Marjolein
Met dank aan alle sponsoren, vrijwilligers en instanties die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.