Deze dag had een code rood waarschuwing vanwege de hoge temperatuur, en in de afgelopen nacht had Nederland, voor het WK voetballen, moeten spelen wat gewonnen werd, en Nederland daardoor groepswinnaar werd. En als fanatieke voetbalfans versier je dan niet alleen je auto met vlaggen, maar ook jezelf met oranje shirts. Heel leuk om te zien, hoe onze vaargasten alle 5 identiek gekleed gingen. Tegen de klok van 10 uur arriveerde dus dit oranje gezelschap op de Marina. Het was om die tijd al bloedheet, dus werd besloten om het stilliggen zo kort mogelijk te houden. De keus van deze dag was ook snel gemaakt. Nergens aanmeren, nergens aan de wal, gewoon richting Pampus om daar dobberend de mogelijkheid te hebben om te zwemmen door de jongens (en de schipper). Dit was, medisch gezien, ook het beste plan voor Martin, gezien zijn serieuze longproblematiek. Stil zitten, niet te veel praten en een fris windje is momenteel de beste therapie voor Martin. Dat lukte dus prima.
Nicole praatte honderd uit over o.a. hoe ze via Nancy bij de Vaarwens terecht was gekomen. Ze vertelde ook hoe zij en Martin, nadat ze elkaar nog maar 6 weken kenden, een huis samen kochten in Oostzaan, en geen cent te makken hadden voor de inrichting. Die 6 weken duren nu al 38 jaar. Was dus geen slechte keuze. Op de terugweg naar de Marina wees Nicole haar zonen aan waar zij getrouwd zijn … Het Tolhuis. Hoe leuk om nu op zo’n dag langs die locatie te varen, en vanaf het water te laten zien. Martin is al een paar jaar ziek, maar door het thuiswerken in de corona periode werd het lang gemaskeerd, en vielen de symptomen niet zo op, waardoor het wat langer duurde eer er een diagnose gesteld kon worden.
In deze periode had Nicole ook veel zorg voor haar schoonmoeder, die uiteindelijk werd opgenomen. Hier hield de zorg voor haar niet op, integendeel, Nicole ging als vrijwilliger in dat huis aan de slag. Iets wat ze tot op de dag van vandaag nog steeds doet, ook na het overlijden van haar schoonmoeder. Deze hulp past ze aan, aan de hulp en tijd die ze nodig heeft voor Martin. Ze wordt erg gewaardeerd daar door de bewoners en het personeel. Een kleine 2 jaar geleden moest Martin stoppen met werken. Iets wat hem zwaar viel, daar zijn werk zijn hobby was en hij lange werkweken maakte. Nu kan hij het loslaten maar dat ging niet makkelijk.
We voeren dus richting Pampus. Er viel weinig van de omgeving, door ons, uit te leggen. Nicole, zelf Amsterdamse, wist zelf al veel. Veel animo van de mannen was er niet, die hadden maar één doel voor ogen… afkoelen in het water en zwemmen. Nicky zijn vriend Ruben was gezellig mee. Hij komt uit Texas. Wat ik mij ineens bedacht, was het feit dat in Nederland de meeste kinderen verplicht zwemles krijgen. Hoe zat dat in Texas??? Niet dus. Ruben heeft het zichzelf geleerd. En dat ging prima. Wat hij ook niet kende, was de werking en het woord “sluis”. (Ik weet nog steeds niet wat de Engelse vertaling is, maar de werking is hem uitgelegd).
Terwijl de jongens (inclusief de schipper) aan het zwemmen waren, kwam er een sloep langszij liggen. Wat bleek??? De schipper van deze sloep is ook vrijwilliger bij de Vaarwens, en zag ons liggen. Hij had geen bekers en mes aan boord, en vroeg of wij hem konden helpen hiermee. Tuurlijk! Dus; waar de nood het hoogst is, is de Vaarwens nabij. Terwijl de jongens aan het zwemmen waren, vertelde Nicole mij dat ze een meer dan hectische tijd achter de rug had, niet alleen qua gezondheid van Martin, maar ook eigen gezondheidsproblemen en dat opvoeden niet altijd even makkelijk is, en eigenlijk een soort topsport is. Stil zitten is niet haar ding, zelfs een moeilijke opgave voor haar, maar ze deed haar best vandaag, en dat lukte gewoon goed! Bravo!!!
Na het zwemmen was het tijd voor de lunch. Deze werd erg gewaardeerd. Martin genoot ook in zijn stoel op het achterdek. Hij zei verschillende keren; “Van mij kan het niet lang genoeg duren”. Helaas moesten we toch weer retour naar de Marina, maar niet voordat zowel Nicky, Ruben en Mitch zelf aan het roer hadden gestaan. Ging prima mannen!! Zeevaartschool jullie nieuwe toekomst??? Na het afmeren snel naar de auto’s. Wat was dat stukje gevaarlijk heet! Tijd voor afscheid.
Martin, wij wensen jou al het beste en wijsheid toe in je strijd om te stoppen met roken i.v.m. een mogelijke longtransplantatie in de toekomst. Nicole, jij ook sterkte met je komende ziekenhuis opname (en denk aan jezelf!). Nicky en Mitch, voor jullie ook een verwarrende, onzekere toekomst met Martin. Niet makkelijk voor jullie. Zorg dat jullie de goede keuzes maken op meerdere vlakken, en houd elkaar vast! Ruben, volgens mij ben jij de eerste Texaan die meevoer op de Vaarwens. Bijzonder! Je gaat binnenkort weer naar je familie, maar wie weet ooit nog eens tot ziens hier in Nederland.
Mario en ik wensen jullie alle vijf veel liefde, geduld en goeds toe.
Het was, letterlijk en figuurlijk, een warme dag.
Mario en Berthie.
Auteur Vaarwens / Berthie
Met dank aan alle sponsoren, vrijwilligers en instanties die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.